Երեկ Արամ Խաչատրյան համերգասրահում «Երեւանյան հեռանկարներ» 14-րդ փառատոնի փակման համերգին միասին հանդես եկան երկու գերաստղեր` «Կամերատա Զալցբուրգ» նվագախումբը եւ Պինկաս Ցուկերմանը: Հնչեցին` Ստրավինսկու Պուլչինելլա սյուիտը, Մոցարտի Հաֆներ սերենադը, Բեթհովենի Ռոմանս սոլ մաժորը եւ Մոցարտի թիվ 39 սիմֆոնիան:
Երեկ, օրվա ընթացքում Ցուկերմանը լրագրողների հետ հանդիպմանը նշեց, որ մեր օրերում առավել քան կարեւոր է երաժշտության դերը, քանի որ առանց երաժշտության շրջապատը անապատ կդառնա. «Կարեւոր է շատ, որ գալիք սերունդը երաժշտությանը մոտ կանգնած լինի, քանի որ երաժշտությունը մեծ դեր է խաղում մարդու կայացման գործում»:
Երաժշտի կարծիքով, շատ դժվար է համերգի ժամանակ դիրիժորությունից հանկարծակի անցնել ջութակ նվագելուն: Նրա հավաստմամբ` դիրիժոր ընտրելն այնքան դժվար է, կարծես մեկի հետ ամուսնանաս: «Երբ հանդես ես գալիս որպես երաժիշտ` յուրաքանչյուրը քեզ լսում է 2-3 անգամ ավելի կենտրոնացած, բոլորը կենտրոնացած են քեզ վրա: Հեշտ չէ որպես մենակատար հանդես գալ, սակայն դա կյանքի փորձից է գալիս»:
Ուշագրավ է այն հանգամանքը, որ Ցուկերմանը 1962թ., երբ մեկնել է ԱՄՆ, սովորել է Ջուլիարդի դպրոցում` անվանի ուսուցիչ Իվան Գալամյանի մոտ: Գալամյանի մասին հիշելիս` Ցուկերմանը նշեց, որ վերջինս ոչ միայն առանձնահատուկ երաժիշտ էր, այլ նաեւ բացառիկ մարդ, որը սովորեցնում էր ոչ միայն ճիշտ նվագել, այլ նաեւՙ ինչպես կարելի է ուսուցիչ դառնալ:
«Նրա դասերը լսելու էին գալիս բազմաթիվ հայտնի երաժիշտներ: Գալամյանը դասավանդում էր երեկոյան 7-ից մինչեւ առավոտյան ժամը 6-ը. ես ինձ Գամալյանի ավանդույթների շարունակողն եմ համարում»,- ասաց Ցուկերմանը` ավելացնելով, որ դասից դուրս նրա հետ զրուցում էին նաեւ Հայաստանի եւ հայերի մասին. «Առհասարակ, Հայաստանը լուսավոր երկիր է, ձեր գինին ու ճաշատեսակները շատ սիրեցի, հանդիսատեսին նույնպես: Նկատեցի, որ օդանավակայանը վերանորոգվել է, հաճելի էր: Այնպես որ` բոլոր պատճառները կան իմ` հաջորդ այցը կազմակերպելու համար»:
