ԳԵՂԱՄ ՔՅՈՒՐՈՒՄՅԱՆ
Հանրահայտ է, որ մեզանում հարկեր հավաքելը որոշակիից մինչեւ լրջագույն խնդիր է համարվում: Այսուհանդերձ, գործընթացը լավ թե վատ իրականացվում է, ՀՀ-ն, թող որ աղքատիկ, այսուհանդերձ բյուջե ունի:
Այս գործին իր հերթական մասնակցությունը բերեց հանրային ծառայությունները կարգավորող հանձնաժողովը, կարճ նշենք, 4 դրամով բարձրացնելով ՀՀ-ում սպառվող կվտժ էլեկտրաէներգիայի սակագինը: Ինչ է սա նշանակում: Հանրապետությունում յուրաքանչյուր տարի արտադրվող 6 մլրդ կվտժ-ի պարագայում 4 դրամով ստանում ենք 24 մլրդ դրամ հավելյալ գումար, որտեղ պետության հետաքրքրությունը գանձվող ավելացված արժեքի հարկն է. այս պարագայում այն կազմում է 4 մլրդ դրամ: Ըստ ՀՀ շարքային քաղաքացուս, այստեղ է սակագինը բարձրացնելու ողջ իմաստըՙ 4 մլրդ դրամը թեեւ այս հարկատեսակի ընդամենը 1 տոկոսն է կազմում, սակայն հարկահավաքության առումով փոքր թիվ չէ: Եթե նկատի ունենանք, որ երկրի ներսում գանձվող ԱԱՀ-ն 150 մլրդ դրամ է, ստացվում է 3 տոկոս, որպիսի ցուցանիշ չենք տեսնում անգամ խոշոր հարկատուներից ոմանց մոտ:
Աննշան խորանալու պարագայում կնկատենք նաեւ, որ բազմաբնույթ միջոցներով ամիսը մի 200 հազար դրամ ծախսող ընտանիքը այսկերպ, հավելելով ակցիզային գումարները, ինքն է վճարում իր թոշակառու անդամի կենսաթոշակը, իշխանությանն ազատելով աշխարհում ընդունված ձեւովՙ շահութահարկով ու եկամտահարկով բյուջե կազմավորելու կարգից: Հուսանք, որ հանրահայտ հուլիսմեկյան խոստումը իրական փոփոխություն կմտցնի այս խնդրում եւ գներ բարձրացնելն այսուհետ մեզանում բյուջե լցնելու միջոց չի դառնա:
