Դժվար է ասել, թե 80-ամյա ծեր կինը, ով ամեն կիրակի պարտաճանաչ եկեղեցի է գնում մեղքերի թողություն ստանալու հույսով, արդյոք ամեն շաբաթ մեղք գործո՞ւմ է: Թերեւս, հակառակ պարագայում, ինչո՞ւ է նա ամեն կիրակի եկեղեցի այցելում` հենց մեղքերի թողություն ստանալու համար:
Օրինակ, եթե դուք, որպես տղամարդ, բանակում չեք ծառայել, դա ոչ միայն գործող օրենսդրության եւ դրանից բխած ձեր պարտականությունների խախտում է, այլեւ` մեր կիսապատերազմական դրության մեջ գտնվող երկրում խղճի խայթի զգացողություն, մի տեսակ` մեղք: Ու, երբ դուք, բանակում ծառայած չլինելով, փորձում եք օգտագործել ամենչնչին հնարավորությունն անգամ` բանակ գնալու, զինվորի որպիսությունը հարցնելու, նրա կարգավիճակում ձեզ զգալու նպատակով, հենց այդ մեղքի զգացողությունից դրդված եք անում` մեծ մասամբ:
Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանը բանակ էր գնացել: Բնականաբար նրան հանձնել են զինվորական համազգեստ, ու բնականաբար նա այդ համազգեստը պետք է կրեր` այն կրելու բոլոր կանոններով, եւ, բնականաբար, այն համազգեստով նա պարտավոր էր ենթարկվել զինվորական կանոնադրությանն ու զինվորականի պարտականություններին: Թե ինչո՞ւ էր քաղաքապետը գնացել ԼՂՀ սահմանամերձ զորամասերից մեկը, եւ ինչո՞ւ են նրան դիրքերում դիմավորած զինվորները պատվի առել, դժվար է ասել, մանավանդ, որ Զինվորական կանոնադրությունը չի սահմանում զինվորի` Երեւանի քաղաքապետին պատվի առնելը, հատկապես, երբ վերջինս զինվորական գլխարկով չէ, հետեւաբար փոխադարձ պատիվ չի կարող առնել: Չի բացառվում, որ քաղաքապետը զորամաս էր գնացել, քանի որ ինքն անձամբ չի ծառայել, հետեւաբար չի կարելի բացառել Տարոն Մարգարյանի` «մեղքի զգացողությունը»: Ուրեմն այս այցն իր բովանդակության մասով ողջունելի է, անգամ` գովելի:
Բայց այս պարագայում այցի բովանդակությունը չէ, որ կարեւոր է, այլ` դրա ձեւը: Օրինակ, եթե ես բանակում ծառայածս տարիներին զինվորական` ինձ հանձնված համազգեստը կրեի այնպես, ինչպես դա կրել է Տարոն Մարգարյանը` զորամասում գտնվելու ընթացքում, ապա ինձ հանդիպած սպաները կա՛մ կպատժեին ինձ` ըստ կանոնադրության, կա՛մ կապտակեինՙ ըստ սովորության, ու, պետք է նշեմ, ճիշտ կանեին: Բայց Տարոն Մարգարյանը բանակ է գնացել ոչ թե քաղաքապետ դառնալուց շատ առաջ, այլ` այդ պաշտոնում, հետեւաբար նա` իր կողքին ճիշտ զինվորական հագուկապով գտնվող սպաների պատժից խուսափել է, նրան, ինչպես վերը նշեցինք, անգամ պատվի են առել: Մինչդեռ ինչպես յուրաքանչյուր պաշտոնյա, այնպես էլ քաղաքապետը կարող է ընդօրինակելի լինել: Ասենքՙ երիտասարդ նորակոչիկները կարող են համազգեստը կրել այնպես, ինչպես այն կրել է Երեւանի քաղաքապետը ու պահանջել, որ իրենց ոչ միայն չպատժեն, այլեւ` պատվի առնեն:
Սա, իհարկե, այդքան կարեւոր չէ. կարեւորն այն է, որ մեր բանակը պատվել է իր հյուրին, այն պարագայում, երբ այդ հյուրը չի պատվել այդ բանակի կանոնադրությունն ու դրա` համազգեստ կրելու կանոնները:
Տարոն Մարգարյանը եթե զորամաս էր այցելել` սեփական մեղքը քավելու նպատակով, ապա եւս մի այցելության կարիք ունի, ինչպես ամեն շաբաթ եկեղեցի այցելող ծեր կինը: Հաջորդ անգամ, սակայն, նա չպետք է կրկնի իր` զինվորական համազգեստը սխալ կրելու, հետեւաբար զինվորական կանոնադրությունը խախտելու մեղքը:
Այդ համազգեստով բոլորս զինվոր ենք, անգամ քաղաքապետ դառնալուց հետո:
