ՕՍԻՊՅԱՆ ԼԱՈՒՐԱ, ՀՊՄՀ Կուլտուրայի ֆակուլտետ լրագրության բաժին 3-րդ կուրս
– Ոտքիցս վիրավոր եմ եղել, բայց չեմ թողել տանեն հոսպիտալ. ասել եմՙ թող ասկոլկան դիրքերում հանեն, ես չեմ կարա էս թեժ պատերազմի ժամանակ գնամ պառկեմ, եւ ի վիճակի եմ սահման պահեմ,- պատմում է Արցախի սահմանին կանգնած զինվորներից մեկը:
Հայ զինվորը հայրենիք չի տվել թշնամուն, պայքարել է մինչեւ վերջին շունչն ու փամփուշտը. ուղղակի զինվորին դավաճանել են:
Կամավորականների մի մասը բարեխղճորեն կանգնել է մինչեւ վերջ, իսկ շատերն էլ մենակ են թողել 18-20 տարեկան զինվորներին:
Միայն համացանցում կամ փողոցներում ակտիվ մեղադրանքներ ու պահանջներ ներկայացնելով չէ, սահմանին կանգնել էր պետք:
Մեկ զինվորի դեմ մեկ տանկ, տասը զինվորի դեմՙ հարյուր թշնամի: Այս ամենը տեսնելովՙ միեւնույն է, հայ զինվորը պայքարել է մինչեւ վերջ:
Դավաճան են այն տղամարդիկ, որոնք լքել են Արցախը. եթե յուրաքանչյուր ոք մնար իր քաղաքում, գյուղում Արցախի ոչ մի տարածք չէր ընկնի:
Արցախցիների մեծ մասը այսօր արդեն իրենց իրերն են տեղափոխում իրենց բնակավայրերից:
– Իմաստ ու ապագա չկա էստեղ, մնանք ինչ անենք,- ասում է արցախցի մի տղամարդ:
Եվ հենց այս տրամադրվածությամբ պատերազմական օրերին չեն կանգնել զիվորի կողքին:
Այրել տները եւ դո՞ւրս գալ: Սա՞ է հարցի լուծումը:
Հենց արցախցին պետք է իմաստ եւ ապագա ստեղծի իր սուրբ հողում ապրելու համար:
Ինչպես նշում է Արցախի հանրապետության նախագահ Արայիկ Հարությունյանը. «Տարածքներ են սպասում արցախցուն: Հեշտ է ունեցվածք տեղափոխել. հայրենի՛ք է պետք պահել»: Եվ ինչպես վստահեցնում է նաՙ Արցախը մնալու է հայկական:
