Հենց այն պահից, երբ սկսվեց հասարակական պահանջ դառնալ քաղաքական հարթակներում համեմատաբար երիտասարդ, նոր դեմքեր տեսնելու ցանկությունը, արտակարգ աշխուժացավ նիկոլական ոստիկանությունը, ի մասնավորի՝ գործակալական ցանցը։ Նիկոլը նրանց մեջ տեսավ իր ախոյաններին, որոնց չի կարող նախկին-մախկիններ անվանելով կրկին խաբել հասարակությանը։ Այդ մարդիկ, այդ տղաները անհամեմատ զարգացած են, խելոք են, տնտեսության ու ֆինանսների մեջ հաջողած, ունեն լայն մտահորիզոն, տեղական ու միջազգային ասպարեզում կապեր եւ, ամենակարեւորը, պատրաստակամ են երկիրը դուրս բերել դժխեմ կացությունից։ Քանի որ նրանք,- հատկապես ընդգծենք այս կետը,- պետականության կորստյան մեջ տեսնում են իրենց ներկայի եւ ապագայի կորուստը։ Այսինքն, օգտագործենք օտար բառը՝ ունեն բնական, կրկնում եմ՝ բնական մոտիվացիա։ Նաեւ՝ դրական փառասիրություն երկրի ներկա կացության մեջ ինչ-որ բան փոխելու։
Այդ սերնդի մեջ աչքի զարնող դեմքերից է Ավետիք Չալաբյանը։ Լավագույն որակներով օժտված մի երիտասարդ, որն արդեն հայտ է ներկայացրել քաղաքական կյանքում դեր վերցնելու, պատասխանատվություն ստանձնելու։
Ա. Չալաբյանի ձերբակալությունը մասնագետ իրավաբանների կողմից արժանացավ համապատասխան գնահատանքի՝ շինծու, մոգոնված, փնթի, չարամիտ ամբաստանություն։ Նման՝ մեկի գրպանը թմրանյութ սահեցնելուն։ Դրանք կրկնելու կարիք չեմ տեսնում։ Բայց ուզում եմ ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել ձերբակալության ձեւի վրա. ցուցադրական եւ ստոր։ Ցուցադրական՝ ի ցույց բոլորի եւ հատկապես երիտասարդ բոլոր գործիչների, ստոր՝ վախ պատճառելու նրանց ընտանիքներին, հատկապես երեխաներին, կանանց։
Նիկոլի իշխանությունը հետզհետե ավելի ու ավելի ռեպրեսիվ է դառնում եւ սկսում է հիշեցնել սովետական շրջանը, երբ բոլոր քաղաքացիները պոտենցիալ մեղավորներ էին համարվում։ Ներկա վարչակարգի համար մեղավոր են բոլոր նրանք, ովքեր այլ կարծիք ու տեսակետ ունեն առկա իրականության մասին ու նաեւ համարձակություն՝ իրենց տեսակետները պաշտպանելու, առավել եւս՝ ի գործ դնելու։
Փաշինյանը սարսափում է նման երիտասարդներից, նորերից։
Հ. ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
