Ադրբեջանը ներկայացնում է իր նարատիվները, բայց առաջադրված մեղադրանքները, ապացույցները որքանո՞վ կկիսի միջազգային հանրությունը. սա է խնդիրը, «Մեկ տարի՝ առանց Արցախի» քննարկման ժամանակ այսօր հայտարարեց իրավապաշտպան Սիրանույշ Սահակյանը։
«Ադրբեջանը նույն քրեաիրավական գործիքակազմով դատում է սեփական ընդդիմադիրներին՝ իրավապաշտպաններին, փաստաբաններին, լրագրողներին, բայց միջազգային հնարությունն ոչ թե դա անվանում է, որ գործ ունի դատական ակտերի հիման վրա պատիժ կրող դատապարտյալների հետ, այլ նշում է, որ գործ ունի քաղբանտարկյալների հետ և աշխատանքներ է տանում նրանց ազատ արձակելու ուղղությամբ։
Կարծում եմ՝ եթե գերիների և ռազմագերիների ազատարձակման հիմնավորումները նրանք են, որ կոնֆլիկտն ավարտվել է, նրանք որևէ հանցագործություն չեն կատարել, ուստի ենթակա են անհապաղ հայրենադարձման։
Արցախի նախկին ղեկավարների պարագայում մեր խնդիրն է ցուցադրել, որ նրանց վերագրվող արարքները չունեն փաստական հիմքեր, չկան իրական ապացույցներմ որակումներ, և այս կեղծ գործընթացները միտված են պատժելու նրանց, վրեժխնդիր լինելու Արցախի անկախության համար տարված աշխատանքների համար»,- ասաց իրավապաշտպանը։
Վերջում Սիրանույշ Սահակայնը շեշտեց, որ Ադրբեջանում անազատության մեջ պահվող քաղբանտարկյալների հետ անալոգներ տանելը շատ կարևոր է, և եթե միջազգային ճնշումն ինտեսիվանա՝ «Ազատել բոլոր քաղբանտարկյալներին, այդ թվում ՝ հայերին» տրամաբանության մեջ, կարելի է ներգրավել լրացուցիչ միջազգային ռեսուրսը։
«Գործ ունենք քաղբանտարկյալների՝ ազատ արձակման խնդրի հետ։ Եթե որոշ այլ դեպքերում սեփական քաղաքացիների հարցն է, ապա մեր պարագայում ունենք էթնիկ հայ քաղբանտարկյալներ, որը խնդիրը բարդացնելու է՝ պայմանավորված հակահայկական, ատելության քաղաքականության հետ»,- ամփոփեց բանախոսը։
