Ես արդեն Հայաստանում եմ և ինձ հետ բերել եմ 37 հոգու, որոնցից 22-ը՝ մանկահասակ երեխաներ։
Քանի որ ԱՀ կառավարությունից խնդրել էի ավտոբուս տրամադրել և պատասխանել էին, որ առնվազն 3 օր պետք սպասեմ , իսկ ավելի քան 10 օր ապաստարաններում սառը հատակին պառկած երեխաներն արդեն ունեին առողջական խնդիրներ, ես չկարողացա սպասել և շատ արագ գտանք այս մեքենան, որով էլ երեխաները տեղափոխվեցին ՀՀ։
Ճանապարհին ենք եղել ավելի քան 48 ժամ, բայց կարևորը երեխաներին հասցրեցինք այստեղ։
Ուզում եմ հատուկ շնորհակալություն հայտնել Կոռնիձորում տեղակայված ՀՀ այն բոլոր ուժայինների, ովքեր մեր մեքենան տեսնելուն պես միանգամից մի քանի արկղ քաղցրավենիք, հյութ և խմելու ջուր տվեցին երեխաներին։
Իսկ ՌԴ «խաղաղապահների» պահվածքին կանդրադառնամ, երբ դրա ժամանակը գա…
Մինչև Արցախից դուրս գալս, որոշեցի գնալ նաև Ստեփանակերտի Եղբայրական Պանթեոն։
Վայր, որտեղ ամփոփված են իմ գրեթե բոլոր ընկերների աճյունները։
Ես ուղղակի բառերով չեմ կարող նկարագրել, թե ինչքան ծանր է այն գիտակցումը, որ Ադրբեջանը շատ կարճ ժամանակից էքսկավատորի տակ է գցելու և քանդի մեզ համար անչափ կարևոր վայրերից մեկը։
Զոհվածների պուրակից արդեն հանվել էին ազատամարտիկների նկարներով պաստառները, և ինձ մի հարց էր տանջում՝ իսկ տղաների գերեզմանները՞…
Մի՞թե տղաները հանգիստ չեն ունենալու անգամ մահվանից հետո…այս ինչ՞ անիրավ աշխարհ է։
Արշակ Աբրահամյան, բռնագաղթած արցախցի
28.09.2023
