Չի կարելի վերցնել և հայտարարել, որ հայկական քաղաքական, տնտեսական, ինտելեկտուալ միտքը 30 տարի ապարդյուն է անցել, քանի որ այդ 30 տարիների ընթացքում Հայաստանը քիչ թե շատ ձեռքբերումներ է ունեցել, տնտեսական զարգացում ապրել, ինստիտուցիոնալ կառուցվածքային փոփոխություններ իրականացրել, այդ 30 տարիների ընթացքում երկրի իմիջն է բարձրացել, և այսքանից հետո երեք տասնամյակի պատմությունը կրճատել, ազնիվ չէ։ Azg.am-ի թղթակցի հետ զրույցում այս մասին ասաց քաղաքագետ Արթուր Ղազարյանը՝ անդրադառնալով ՔՊ պատգամավոր Գուրգեն Արսենյանի հայտարարությանը, որ Հայաստանը պատրաստակամությունն է հայտնում 30-ամյա պաշարված ամրոցի ռեժիմից անցնել բաց, խաղաղ, փոխշահավետ համագործակցության ռեժիմին։
Անդրադառնալով իշխանական պատգամավորի հայտնած մտքին, որ հայ-ադրբեջանական 30-ամյա ամենօրյա տաք կամ սառը պատերազմն այս պահին ավարտվել է, քաղաքագետը նկատեց.
«Բնավ չի կարող խաղաղության դարաշրջան բացվել, որովհետև Մերձավոր Արևելքում մենք ականտես ենք ՀԱՄԱՍ-Իսրայել բախումներին, աշխարհի այլ հատվածում շարունակվում է ռուս-ուկրաինական պատերազմը։ Փոխարենը կարող ենք ասել, որ թե՛ մեր տարածաշրջանում, թե՛ դրա սահմաններից դուրս ականատես ենք լինելու թեժ կետերի։
Այնպես որ, կարծում եմ խաբկանք է խաղաղության դարաշրջանի մասին գնահատականներ հնչեցնելը. հակառակը, նոր աշխարհակարգ է ձևավորվում, Արևմուտք-Արևելք նոր շահերի բախում է հասունանում։ Այսքանից հետո միայն կարող եմ ենթադրել՝ միգուցե երեխաների համա՞ր է այդ ամենն ասվում»,- նշեց քաղաքագետը։
Արթուր Ղազարյանը հիշեցրեց՝ այս պահին Բաքվի բանտերում շարունակում են անազատության մեջ պահվել Արցախի նախագահները, բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, գերիներ և քաղաքացիական առևանգված անձինք, որոնց ցուցադրաբար դատում են, և այս պարագայում խոսել Ադրբեջանի հետ խաղաղ, փոխշահավետ համագործակցության ռեժիմի մասին, մեղմ ասած խաբկանք է։
«Էլ չեմ խոսում ադրբեջանցիների կողմից արցախահայության էթնիկ զտումների մասին։ Այս և այլ հարցերի պատասխաններ պետք է տրվեն, որպեսզի միայն դրանից հետո ասկանանք՝ խաղաղության էջը բացվում է, թե ոչ։ Անձամբ ես այդ էջի բացումը չեմ տեսնում»,- նշեց քաղաքագետը։
