Իրավապաշտպան Ռուբեն Մելիքյանը գրում է. «Գերագույն դավաճանի երեկվա «To do list»-ում , սրբապղծությունից զատ, ևս մի կարևոր կետ է եղել. այցելություն Մայր բուհ։ Թեև հնարավոր է՝ այդ այցելությունը նույնպես կարելի է դասել նրա սրբապղծությունների շարքին։
Գոհունակությամբ պիտի նշեմ, որ հանդիպմանը մասնակցած ուսանողների թվում եղել են Համալսարանականի պատիվը բարձր պահած ուսանողներ, որոնք ոչ միայն տեղում ձայնը կտրած չեն նստել, այլև հրապարակավ խոսել են հանդիպման մանրամասների մասին։ Հղումը՝ մեկնաբանությունում։
Բայց խոսքս ոչ թե ուսանողների, այլ ականջները կախ նստած՝ մի քանի դասախոսների մասին է։ Էդ մարդիկ սերունդ են կրթում՝ հաշտ լինելով սրբապիղծների դավաճանության ու դավաճանների սրբապղծության հետ։ Կարո՞ղ են նրանք այդ վարմունքից հետո պահպանել ուսանողների հարգանքը։
Վերադառնալով ուսանողներին՝ կուզեմ միշտ հիշեք Հայոց ոսկեդարի ամենաշքեղ վարդապետներից մեկի՝ Եզնիկ Կողբացու՝ «Եղծ Աղանդոց»-ի հեղինակի շքեղ խոսքը. անգործ մեղուն լավ է ժրաջան պիծակից։ Եթե ձեր ստացած գիտելիքն ի վնաս եք գործադրելու, ապա վա՜յ այդ գիտելիքին։ Օրինակ մի՛ վերցրեք «ժրաջան պիծակներից»։
