Տավուշից հետո սկսվելու է պետության մասնատման  հաջորդ  փուլը

Այսօր վերադարձել եմ Տավուշի մարզից։ Հանրության հետ մտադիր եմ կիսվել երկու հարցի վերաբերյալ։

Առաջինը  Հանրապետության առաջին պաշտոնյային ուղեկցող ավտոշարասյան անձնակազմի հղփացած պահվածքն է ավտոմայրուղիների վրա։ Դիլիջանի թունելի սկզբնամասում տեղացող ձյան, քամու և սառած ճանապարհի պայմաններում երկրի առաջին պաշտոնյային ուղեկցող 25 ավտոմեքենաները բառացիորեն ճանապարհից դուրս էին հրում հանդիպակաց ավտոմեքենաները՝ կիրառելով  таран։

Միայն հրաշքով մի քանի ավտոմեքենա շուռ չեկան, և պատահարներ չգրանցվեցին։

Իմիջիայլոց, նույն մայրուղու Դիլիջան քաղաքի հատվածում կառավարական մի այլ փոքր շարասյուն ևս աննորմալ, անհասկանալի վիճակ էր ստեղծել։

Դուք մարմնի ո՞ր մասով եք մտածում, երբ  ամենագնացներին հանձնարարում եք մեծ արագությամբ քշել հանդիպակաց տրանսպորտային միջոցների վրա: Վախենո՞ւմ եք: Վախից չորացե՞լ եք։ Չե՞ք ամաչում, կամ  երբվանի՞ց որոշեցիք, որ այս երկրում ձեզ ամեն ինչ թույլատրված է: Թե՞  հղի խեղճ աղջկա եղերական  մահը ձեզ չի կշտացրել։ Նոր զոհեր ե՞ք ուզում:

Շարասյուների մեջ տապ արած առաջին պաշտոնյան սլանում էր դեպի Ոսկեպար, որպեսզի պատերազմի սպառնալիքով փորձի վախեցնել մարդկանց և Ադրբեջանին հանձնի հերթական տարածքները։

1.Եթե տեղի է ունեցել կամ կա ինչ-որ գաղտնի պայմանավորություն անկլավների վերաբերյալ, ապա ինչ՞ու չի քննարկվում Արծվաշենի  վերադարձը կամ անկլավների համաժամանակյա  փոխանակումը։ վերադարձը։

Ընդ որում, համարժեքությունը չի վերաբերում միայն տարածքների չափերին, այլև դրանց ենթակառուցվածքներին։

2.Ինչ՞ու է դելիմիտացիայի և դեմարկացիայի հարցը փորձ արվում լուծել հատվածաբար, ընդ  որում, Վարդենիսի և Ջերմուկի հատվածներում Ադրբեջանի զավթած տարածքների վերադարձն  առաջնահերթություն չէ, այն  առհասարակ մոռացված թեմա է։

3.Ինչո՞ւ է Ադրբեջանի փոխվարչապետի կատեգորիկ պահանջի ներքո փորձ արվում օրերի ընթացքում, կայծակնային արագությամբ հանձնել  «վիճելի տարածքները», որոնք իբր խորհրդային քարտեզներում պատկանել են Ադրբեջանին։

4.Ընդհանրապես ինչո՞վ է զբաղվում սահմանազատման գործընթացի մասնակից Մհեր Գրիգորյանը, որի  բանակցությունների արդյունքում Հայաստանի Հանրապետությունը միայն վնաս, պարտություն, ստորացում, կորուստ է արձանագրում, և վերջապես ժամանակը չէ՞, որ այդ մութ բանակցությունների ընթացքի մասին հանրությանը տրվի սպառիչ տեղեկատվություն։ Իսկ արդյոք վերոհիշյալ  անձին  փոխարինելու  ժամանակը չէ՞:

5.Բանակցություներում ինչ՞ու չկան հաստատված  ժամկետներ, սահմաններ, երաշխավորող կողմեր, պարտավորություններ։

6.Ինչո՞վ է ՀՀ առաջին պաշտոնյան վստահ, որ Ոսկեպարի շուրջ բացասական լուծման դեպքում պատերազմ կսկսվի:  Չմոռանանք, որ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է, և առանց կազմակերպության հատուկ հրահանգի, չի նախաձեռնվի ոչինչ, մանավանդ որ հիմա ՀՀ կարծես թե դիտարկվում է որպես արեւմտյան ապագա գործակից :

Հարցերը բազմաթիվ են, պետք է արձանագրել, որ քպ գլխավոր խաբեբան փորձելու է շանտաժով, խաբեությամբ, իրեն հատուկ զոռբայությամբ ՀՀ տարածքի մի մասը նորից տալ Ադրբեջանին՝ դրա դիմաց չստանալով ոչ մի երաշխիք։

Ի՞նչ պետք է արվի,  ի՞նչ լուծումներ կան: Առաջին տպավորությամբ  և ըստ Նոյեմբերյանի բնակիչների հետ հանդիպումների արդյունքների՝ ազգակործան պատուհասը  լուրջ դիմակայություն է ստացել  և կայծակնային արագությամբ չի կարողանալու կատարել հերթական հակահայ քայլը։

Հարվածին դիմակայելու համար անհրաժեշտ է՝

1. Տեղի բնակիչներին հավաքել, նրանց հետ խոսել, հարցը  քաղաքականացնել։

2.Պահանջել ՀՀ ԱԳՆ ղեկավարի և ՀՀ փոխվարչապետի բացատրությունները, եթե դրանք չեն բավարարում, պահանջել նրանց պաշտոնանկությունը։

3.Ստուգել՝ ինչ է մտածում բանակն այս հարցի մասին։

4.Խորհրդատվական աշխատանք սկսել մտահոգ կուսակցական շրջանակների, քաղաքացիական նախաձեռնությունների հետ։

5.Հարցի վերաբերյալ հանրային հանձնառությունը հասցեագրել «Հայաքվե» քաղաքացիական նախաձեռնությանը, որը սկզբունքորեն հանդես է գալիս իշխանության՝ ՀՀ տարածքի մի մասը թշնամու երկրի տարածք ճանաչելու քաղաքականության դեմ։

Որպես վերջաբան.

Հիշեք, որ օրեր առաջ Ադրբեջանի գիտությունների ակադեմիայում ամենայն լրջությամբ ներկայացվել է արեւմտյան Ադրբեջանի քարտեզը, որտեղ Երևանը, էջմիածինը, Դիլիջանը, Իջևանը, Կափանը, Ալավերդին, Բերդը ներկայացված էին որպես թուրքական տարածք։

Տավուշից հետո սկսվելու է պետության մասնատման  հաջորդ  փուլը։

Հրայր Կամենդատյան, «Հայաքվե» նախաձեռնության ներկայացուցիչ