Երբ Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարվում է ՀԱՊԿ զորավարժությունները Հայաստանում անցկացնելուց ու պատճառաբանում է, թե դա սպառնալիք կլինի, ճիշտ է ասում. ՀԱՊԿ զորավարժությունները սպառնալիք կլինեն Ադրբեջանի ու Թուրքիայի համար, նաև Արևմուտքին տված իր խոստումների, թե ամեն ինչ կանի, որ ռուսների ոտքը Արցախից ու Հայաստանից հանի։
2020 թվականին՝ պատերազմից կարճ ժամանակ առաջ էլ են ՀՀ իշխանությունները մերժել ՀԱՊԿ զորավարժությունները Հայաստանում անցկացնել։ Պարզվում է՝ այդպիսի փաստաթուղթ կա, որի մասին քչերը գիտեն։
Ռուսների ներկայությունից, ռազմական ուժից, խաղաղապահների առաքելությունից հրաժարվելը նշանակում է տարածաշրջանում, Հայաստանում ու Արցախում ապահովել թուրքական գերակայություն։
Եթե Փաշինյանը հայտարարում է, թե եթե անգամ ադրբեջանական զինուժը 127 քկմ մտել է ՀՀ տարածք, մենք չենք տրվի սադրանքին, ռազմական ուժով նրանց դուրս չենք քշի Հայաստանի տարածքից, կաշխատենք խնդիրը լուծել դիվանագիտական ճանապարհով, արդյո՞ք սա չի նշանակում, որ նա բացահայտ ասում է՝ եթե նույնիսկ 227 քկմ էլ առաջ գաք, մենք մի պարսատիկ էլ չենք հանի ձեր դեմ։
Նա հրաժարվում է ՀԱՊԿ-ից՝ հայտարարելով, թե առնվազն 2023-ին ոչ մի զորավարժություն չի լինելու Հայաստանի տարածքում, բանակը ծնկի բերած վիճակից ոտքի չի հանում, չի զինում, ռուսների դեմ էլ ծրագրված արշավ է սկսել։ Այսինքն՝ թուրքական գերակայությանը խանգարող երկու գործոններից մեկին՝ հայկական զինուժին շարքից հանել է, ջլատել ու ողնաշարը ջարդել ու սկսել է ռուսական գործոնը մերժելու, դրանից ազատվելու բացահայտ քաղաքականություն վարել։
Իսկ միգուցե ՀԱՊԿ զորավարժությունների ժամանակ Հայաստան գային տասնյակ հազարավոր զինվորներ, փորձառու սպաներ, իրենց հետ բերեին ռազմական հզոր սպառազինություն ու որպես Հայաստանի ու Արցախի երաշխավոր՝ այդ ամենը թողներին Հայաստանում, ինչպես դա անում է Թուրքիան, երբ Ադրբեջանի հետ համատեղ զորավարժություններ է անում Նախիջևանում՝ այնտեղ թողնելով ահռելի քանակությամբ զենք-զինամթերք։
Պատմությունն է բազմիցս ապացուցել՝ ռուսի այլընտրանքը թուրքն է։ Իսկ հայի համար թուրքի հինն ու նորը չի լինում։
Նաիր Յան
