Կարծում եմ՝ քաղաքային իշխանությունը մեղմ է գտնվել երեւանցիների նկատմամբ։ Կարմիր գծերի կայանման գինը կարելի էր ոչ թե մոտ 13․5, այլ միանգամից 100 անգամ թանկացնել․ բողոքողն ո՞վ է։
Մերօրյա կառավարիչներից ոմանք, որ «նախկինների» ժամանակ թունդ ընդդիմադիր էին, առանց առարկայական փաստեր ներկայացնելու՝ Սերժ Սարգսյանի եղբորը՝ Ալեքսանդր (Սաշիկ) Սարգսյանին էին վերագրում կարմիր գծերը։ Հեղափոխության «անշեղ» ուղին Գյումրիից բռնածները ճանապարհին փակում ու մերժում էին տեսախցիկները՝ ներքնաշորով։
Փաշինյանի կաբինետը մեկ անգամ չէ, որ հայտարարել է՝ պետք է վերացնել թե՛ կարմիր գծերը, թե՛ արագաչափ-տեսախցիկները։
Հասարակությունն էլ ծափ էր տալից ու «դմփ-դմփ-հու» անում շոյիչ ու դուրեկան այդ հայտարարությունների ֆոնին։
Մարդիկ այսօր, փաստորեն, այնքան են շոյվել «հեղափոխականների» խիստ «մարդակենտրոն» որոշումներով, որ հանգիստ, առանց պոռթկման եւ ջղաձգման, ընդունում եւ համակերպվում են՝ 2024-ի հունվարի 1-ից կարմիր գծերի համար պետք է վճարեն ոչ թե 12․000, այլ 160․000 դրամ։
Քաղաքային իշխանության նորընտիրներն արդարանում են՝ «տուգանքի մատերիալ» (սա, ի դեպ, Փաշինյանի բնորոշումն է) քաղաքացիները չեն որոշման թիրախը, պարզապես ցանկանում են բեռնաթափել մայրաքաղաքի կենտրոնը։
Կարծում եք՝ կբեռնաթափվի՞ կենտրոնը, վստահ եմ՝ ոչ, փոխարենը մունջ արած քաղաքացիները ճկռելով վճարելու են նաեւ այս գումարը։
Ես, օրինակ, կողմ եմ, որ Երեւանի կենտրոնում առհասարակ որեւէ մեքենա չլինի, այդ թվում՝ չինովնիկական։ Միանգամից արգելվի ամեն տեսակի մեքենայի մուտքը քաղաքի կենտրոն, եւ բոլորը՝ նախարարները, պատգավորներն ու, առհասարակ, բոլոր պադավատավորները հասարակական տրանսպորտով երթեւեկեն։
Բայց հայրենի իշխանությունն իրեն նման «շռայլություն» թույլ չի տա․ հո նորից լույս աշխարհ չե՞ն գալու։
Սեւակ Վարդումյան
