Անցյալ դարավերջին՝ 1991-ի փետրվարի 16-ին Ալավերդյան 47-ում Macintosh-ից ծնված «թիթեռնիկի» անունը բարեբախտաբար «Ազգ» կնքվեց:
Թերթի «Երեկ եւ այսօր» տարբերակը չարհամարհվեց՝ դարձավ 8 էջանոց 30 կոպեկանոց «Ազգի» բովանդակությունը: Մեր լրագրությունը, որ պահպանում էր «երեկ եւ այսօր» ժամանակային հստակեցումը, իրականում անցյալ ժամանակի մասին չէր, հերթագայության մեջ վաղվա օրվա սեւագրությունն էր:
Յակոբ Աւետիքեանի արտահայտիչ բառը՝ թղթե «թիթեռնիկը» շարժում էր Հայաստանի եւ Սփյուռքի հասարակական քաղաքական կյանքը՝ մեր վաղը ուրվագծելով ավելի լուսավոր:
Մեր թերթում մի քանի սրբագրիչ էր աշխատում, այդուհանդերձ հաջորդ օրը որեւէ սխալ նկատելով, ներողություն էինք խնդրում ընթերցողից:
Ո՞վ էր մեր ընթերցողը: Հայերեն կարդացող մարդը, որ թերթ էր գնում նախապես իմանալով, որ հայհոյանք ու բամբասանք, քրեական քրոնիկոն լրացանկում չկա: Ժողովրդավարության սկզբունքներին հավատարիմ մի տպագիր աղբյուր, որ ժողովրդին ազգ է դարձնում:
Օտարներն ինձ միշտ են հարցրել՝ ի՞նչ է նշանակում ձեր թերթի անունը: Լատիներեն nation-ը անցյալ տարիներին եթե փոքր-ինչ շփոթեցնում էր, այսօր առավել քան հասկանալի է՝ բոլորը փնտրում են իրենց ակունքը: Մեր թերթը հայ ժողովրդին կամրջում է իր ծագմանը, իր պատմությանը, իր լեզվին, ազգ է դարձնում:
Ալավերդյան փողոցն այժմ Հանրապետության անունն ունի, Macintosh-ը «Ազգի» թանգարանում է, 30 կոպեկը՝ 200 դրամ է, իսկ խմբագրությունում բոլորս սրբագրիչ ենք, որ վաղվա սխալն անդառնալի չլինի…
Այսօր 34 ամյա «Ազգի» տարեդարձն է:
ԱՆԱՀԻՏ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ
