Լուկաշենկոն ընդունել է ԱՄՆ նախագահի հատուկ բանագնացին, քննարկել են գործակցության հարցեր: ԱՄՆ չեղարկել է մի շարք պատժամիջոցներ, Լուկաշենկոն էլ բաց է թողել բանտարկված ընդդիմադիրների հերթական խմբին:
Այս պրոցեսը արդեն ամիսներ է: Բելառուսը Միութենական պետության մաս է: Բայց, փաստորեն նաեւ սերտ աշխատում է Նահանգների հետ: Վաշինգտոնը անգամ հրավիրեց Խաղաղության խորհրդին մասնակցելու, Մինսկն էլ՝ ընդունեց հրավերը:
Հիմա, ի՞նչ է ստացվում՝ Միութենական պետության մաս կազմող Բելառուսը այնքան ինքնիշխան է, որ այդպես գործակցում է ԱՄՆ հե՞տ: Իսկ չէ՞ որ հայաստանյան իշխանության եւ մերձիշխանական քաղաքական ու «փորձագիտական» քարոզչական շրջանակները հայ-ամերիկյան գործակցությունը ներկայացնում են իբրեւ ինքնիշխանության «բարձրագույն պիլոտաժ»:
Ի՞նչ է ստացվում, ԱՄՆ հետ նույն հաջողությամբ հարաբերվում եւ պայմանավորվածություններ է ձեռք բերում նաեւ «ոչ ինքնիշխան» Բելառու՞սը: Ընդ որում, պայմանավորվածություններ, որոնք ամենեւին չեն ենթադրում Բելառուսի տարածքից՝ 74/26 տոկոսային հարաբերությամբ կառավարման իրավուքի օտարում, տարածքի 99 տարով վարձակալության տրամադրում, ֆրոնտ եւ բեք օֆիսների «մեխանիկա»:
Ստացվում է կարծես թե բավականին անհարմար մի բան: Կարծես թե ստացվում է, որ «ոչ ինքնիշխան ռսաստրուկը» ավելի բալանսավորված է հարաբերվում ԱՄՆ հետ, քան «ինքնիշխանության ասպետների քաղաքացիական օրդենը»:
Իսկ իրականում պարզապես հերթական անգամ դրսեւորվում է, թե ինչ պարզունակ նենգափոխումների է ենթարկվում Հայաստանի հանրային միտքը եւ պետականության համար կարեւոր հասկացությունը, թե ինչն է իրականում «հիբրիդային գրոհների» թիրախ, եւ ում կատարմամբ:
Հ.Գ. կրկնեմ, Հայաստանի առաջ իբրեւ թե Միութենական պետության մարտահրավերը կամ պահանջը այլ բան չէ, քան քարոզչական հնարք, ֆեյք, խրտվիլակ, որ փորձ է արվում մատուցել հանրությանը, ներկայանալով իբրեւ թե դրա դեմ պայքարի անխոնջ առաջամարտիկ:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
