Ապոկալիպտիկը ոչ թե ընդդիմությունն է, այլ՝ իշխանության կառուցած իրականությունը
Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, թե Վաղարշապատի ընտրություններում ՔՊ-ի հաղթանակը պայմանավորված է նրանով, որ ընդդիմությունը «խոսում էր ապոկալիպսիսի», իսկ իշխանությունը՝ «կյանքի» մասին։
Նա անգամ կանխատեսում է, որ նույնն է լինելու նաև 2026թ. խորհրդարանական ընտրություններում։
Առնվազն տարակուսելի է, որ հենց Փաշինյանն է իր ընդդիմախոսներին մեղադրում ապոկալիպտիկ խոսույթի համար՝ այն դեպքում, երբ հենց իր իշխանությունն է բերել ազգային աղետների ամբողջ շարքը։
Այժմ ապոկալիպսիսի մասին խոսում է ոչ թե ընդդիմությունը, այլ այն իրականությունը, որը ստեղծվել է վերջին վեց տարում․
● տարածքային կորուստներ,
● բանակի ծանր կորուստներ,
● Լեռնային Ղարաբաղի հայաթափում,
● սահմանային նոր սպառնալիքներ,
● ազգային անվտանգության համակարգի փլուզում,
● Հայաստանի միջազգային դիրքերի անհամեմատելի վատթարացում։
Մյուս կողմից, Փաշինյանը շարունակում է 2026-ի համատեքստում ՔՊ-ին ներկայացնել որպես «կյանքի» և «խաղաղության» միակ կրող՝ այն պայմաններում, երբ նրա իշխանությունը փաստացի դարձել է Հայաստանի պատմության ամենամահաբերը՝ թե՛ մարդկային, թե՛ պետական կորուստներով։
Սա սովորական կեղծ երկընտրանք է՝ «կյանք»՝ ՔՊ-ով կամ «ապոկալիպսիս»՝ առանց ՔՊ-ի։
Իրականում մարդիկ ամեն օր զգում են այն քաղաքականության հետևանքները, որոնք իշխանությունը փորձում է ներկայացնել որպես «խաղաղության» կամ «կյանքի» արդյունք։
2026-ի ընտրությունները չեն լինելու 2021-ի տրամաբանության կրկնությունը։
Այդ ընտրություններում որոշիչը լինելու են ոչ թե կարգախոսները, այլ մարդկանց ապրած կյանքը և պետության կրած հետևանքները։
Սուրեն Սուրենյանց, քաղաքագետ
