Հարգելի քաղաքացիներ.
Ինձ գրել է Նարինե անունով աղջիկը Դիլիջանից։Նամակը ներբեռնում եմ իմ էջում, որպեսզի այն արագ տարածվի։
Սա մի հուզիչ և անկեղծ նամակ է, որը կարող էր գրել Դիլիջանի մշուշոտ սարերի գրկում ապրող Նարինեն՝ մտահոգված իր տատիկի առօրյայով։
Նամակ Դիլիջանից
Հարգելի պարոն Կամենդատյան։
Ողջույններս եմ ուղարկում մեր անտառաշատ Դիլիջանից։ Ես Նարինեն եմ։ Գրում եմ ձեզ, որովհետև սիրտս ցավում է, երբ ամեն ամիս տեսնում եմ տատիկիս աչքերի տխրությունը, երբ նա ստանում է իր թոշակը։
Իմ տատիկը ամբողջ կյանքում աշխատել է, երեխաներ է կրթել, բայց այսօր նրա ստացած գումարը հազիվ է հերիքում միայն հացի ու ամենաանհրաժեշտ դեղերի համար։ Դիլիջանում ձմեռները երկար են ու ցուրտ։ Տատիկս ստիպված է ընտրություն կատարել՝ տունը տաքացնե՞լ, թե՞ մի քիչ ավելի լավ սնունդ գնել։
Ինչն է ամենից շատ տխրեցնում ինձ.
* Աշխատանքի արժեքը. Տատիկս միշտ ասում է, որ աշխատանքը պատիվ է, բայց հիմա նա իրեն լքված է զգում պետության կողմից։
* Զսպվածությունը. Նա երբեք չի դժգոհում, բայց ես տեսնում եմ, թե ինչպես է նա խանութում երկար նայում մրգերին ու հետո հեռանում՝ առանց որևէ բան գնելու, որպեսզի գումարը պահի իմ ուսման կամ կոմունալների համար։
* Անարդարությունը. Մի՞թե մարդու վաստակած հանգիստը պետք է լինի այսքան դժվար ու հոգսերով լի։
Ես շատ եմ ուզում, որ մեր պապիկներն ու տատիկները ստիպված չլինեն հաշվել ամեն լուման։ Նրանք արժանի են ապրել արժանապատիվ, առանց վախենալու, որ վաղը հացի փող չեն ունենա։
Հարգանքով՝
Նարինե, Դիլիջան
Անսպասելի նամակ էր, որովհետև արդեն երիտասարդներն են մտնում թոշակային թեմաների քննարկման մեջ։
Վստահ եմ, որ շատերը կստորագրեին այս նամակի տողերի տակ։ Խնդրում եմ նամակները ինձ ուղարկելու հետ միասին, հրապարակել դրանք ձեր սոցիալական էջերում, որպեսզի ավելի շատ քաղաքացիներ միանան տարեցների կարիքների խնդիրներին։
Հրայր Կամենդատյան, տնտեսագետ, «Հայաքվե» միավորման ներկայացուցիչ
