Տիգրան Աբրահամյանը գրում է. ««Խաղաղության» պայմանագրի շրջանակներում, միջազգային ատյաններից երկկողմ հայցերի հետ կանչելու հանգամանքը, թեև, քննարկվեց ադրբեջանական հերթական նախապայմանը կատարելու համատեքստում, սակայն սրա տակ, բացի քաղաքական բաղադրիչից, մարդկային ճակատագրերի խնդիր կա:
Պատահական չէր, որ երեկ կառավարության դիմաց էին հավաքվել անհետ կորած մեր հայրենակիցների բազմաթիվ ծնողներ, հարազատներ, որոնք այս հետքաշման/զիջելու որոշման հետևանքով անձնական ողբերգություն են ապրում:
Այս մարդիկ, որոնցից շատերի հետ շատ առիթներ եմ ունեցել զրուցելու, իրենց հույսը ոչ թե փաշինյանական խոստումների, այլ միջազգային կառույցների հետ են կապում, իսկ իշխանության հետքայլը համարում են վերջին հնարավորության մարում:
Միջազգային կառույցներում գտնվող այս հայցերը իրավական հարթության խնդիրներ են և քաղաքական պայմանավորվածություններով դրանց իրավական հետևանքները չեն վերացվում:
Բայց դե իշխանության անբարո դիմագիծը նոր չէ, որ պետք է բացահայտվի, իսկ նրանց քայլերն ամբողջությամբ ադրբեջանական տրամադրությունների ներքո են»:
