Քաղաքագետ Վլադիմիր Մարտիրոսյանը գրում է. «Սա ինձ արդեն սկսում է դուր գալ: Նույնիսկ կարելի է քաջալերել նրան անել այն, ինչ անում է:
Եթե նրա կողքին չկա գեթ մեկը, ով նրան կբերի ադեկվատ կարգավիճակի ու գիտակցության:Եթե չկա գեթ մեկ պետական կառույց, որը նրան զերծ կպահի ազգային անվտանգության սպառնալիքի մակարդակի գործելաոճից և չի զեկուցում, որ այլևս գնացքը գնացել է: Եթե չկա գեթ մեկը, ով կհուշի, որ թշնամու տեղական սպասարկու լինելու նրա վարքն այլևս հնարավոր չէ կոծկել: Եթե չկա գեթ մեկը, ով նրա համար իրականում ցավում և հոգ է տանում, ապա այն, ինչ ինքն անում է իր հետ, արդար է:
Մեզ մնում է պատշաճ դիմադրել, բացահայտել և տեր կանգնել մեր բաժին երկրի և պետության հենասյուներին և վայելել «թավշյա, ոչ բռնի, սիրո, ժողովրդական հեղափոխություն» կոչվածի ինքնաքայքայումը գաղափարական և մարմնական մակարդակներով»:
