«Շուշին մի հատ դժբախտ, դժգույն քաղաք էր, մեզ պե՞տք էր Շուշին». Ազգային ժողովի ամբիոնից 2020-ի նոյեմբերի 16-ին հայտարարեց Փաշինյանը, ասաց՝ այնտեղ տարիների ընթացքում բավարար չափով ներդրումներ չեն արվել, կասկածի տակ դրեց Շուշիի հայկականությունն ու այս կերպ փորձեց արդարացնել հայոց հնագույն բերդաքաղաքի հանձնումը: Ու այն ժամանակ արդեն ակնհայտ էր՝ սա սկիզբն է. հանձնելու որոշումների համար պետք էին ընդամենը համապատասխան արդարացումներ, մեղավորներ, ու նա գտավ:
Շուշին, Հադրութը հանձնվեցին պատերազմով, Ակնան, Քարվաճառը, Քաշաթաղը՝ առանց մեկ կրակոցի, Սանասարի ու Կովսականի՝ դեռեւս հայկական զինված ուժերի վերահսկողության տակ մնացած հատվածները՝ Ալիեւի հետ բանավոր փոխըմբռնմամբ, Գորիս-Կապան, Կապան-Ճակատենը՝ սեփական տրամաբանությամբ, Շուռնուխի ու Որոտանի մի մասն էլ՝ որպես Էյվազլի ու Չայզամի. հանձնվեցին՝ հանրության մեծ մասի լուռ թողտվությամբ:
Ու այն պահից, երբ Հայաստանի վարչապետն իր ելույթների եզրափակիչ մասի ավանդական «Կեցցե՜ Հայաստանի Հանրապետությունը: Կեցցե՜ Արցախի Հանրապետությունը» տեքստից սահուն կերպով դուրս թողեց «Կեցցե Արցախի Հանրապետությունը», կասկած չմնաց՝ Փաշինյանը նաեւ մեր հայրենիքն է խմբագրում. քարտեզ՝ առանց Արցախի:
Հերթը հասավ Աղավնոյին, Բերձորին, Սուսին: «Կյանքի ճանապարհը» կտրվում է՝ հանրության մեծ մասի լուռ թողտվությամբ: Հայաստանի ու Արցախի ամենագունեղ ու երջանիկ համայնքներից մեկում այրվեց առաջին տունը, որ թուրքին չմնա, մյուսները հերթով դատարկվում են:
Ճիշտ է ՝ Աղավնոն դժգույն ու դժբախտ չէ, բայց Արցախը էլ Հայաստան չէ, ու վերջ:
