Հայաստանի նախկին նախագահ Արմեն Սարգսյանը հարցազրույց է տվել լոսանջելեսյան հեռուստաընկերություններից մեկին, ինչպես հայտնում է Մեդիամաքսը, որտեղ արտահայտել է հետեւյալ միտքը, թե խաղաղությունը պետք էր կնքել 1996-97 թվականներին:
«Այդ պահը Հայաստանի հզորության գագաթնակետն էր։ Խաղաղությունը պետք էր կնքել հենց այն ժամանակ։ Երբ ես որպես վարչապետ այցով եկա ԱՄՆ, Զբիգնեւ Բժեզինսկին ինձ հրավիրեց ելույթ ունենալ իր կենտրոնում։ Իմ ելույթը վերնագրված էր «Հայաստանը՝ կասպյան պետություն»։ Դրանով ես հասկացնում էի. եթե որեւէ մեկը ցանկանում է տիրապետել կասպյան նավթին ու գազին՝ մենք այստեղ ենք։ Շատերը մեզ խոչընդոտ էին համարում պատերազմի պատճառով, սակայն մենք խնդրի լուծումն էինք։
Խաղաղությունը պետք էր կնքել այն ժամանակ։ Բայց դա տեղի չունեցավ, այդ թվում՝ այն պատճառով, որ 1997 թվականին ինձ մոտ քաղցկեղ հայտնաբերվեց, եւ ես ստիպված եղա հրաժարական տալ», ասում է Արմեն Սարգսյանը:
Սա մեղմ ասած տարօրինակ հայտարարություն է: Մշտապես բարձր կարծիքի եմ եղել Արմեն Սարգսյան գործչի մասին, համարել եմ, որ նա իսկապես հասել է միջազգային շոշափելի հաջողության, վաստակել հեղինակություն, հաստատել կապեր: Բայց, այդ ամենով հանդերձ, նա ի՞նչ է խոսում: Ուզում է ասել, որ Հայաստա՞նն է այդ ժամանակ խաղաղություն չկնքելու մեղավորը:
Արմեն Սարգսյանն էլ ակնարկում է, թե խաղաղություն չկնքվեց, որովհետեւ բոլորը համաձայն էին՝ Ադրբեջանը համաձայն էր, Թուրքիան համաձայն էր, Ռուսաստանը համաձայն էր, ԱՄՆ՝ համաձայն էր, Ֆրանսիան՝ համաձայն էր, Բրիտանիան՝ համաձայն էր, եւ միայն Վազգեն Սարգսյանը, Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյա՞նն էին անհամաձայն:
Լու՞րջ: Այս հայտարարություններն արվում են լու՞րջ, թե՞ ինչ որ նարատիվներով կամ միտումներով: Կա՞ փաստ, որ Ադրբեջանը համաձայն էր այդ խաղաղությանը:
Այյդ հարցին անգամ Առաջին նախագահը 2020-ից հետո իր հարցազրույցներից մեկում չհամարձակվեց տալ դրական պատասխան, ուղիղ հարցին պատասխանելով, թե՝ համենայն դեպս այն ժամանակ Ադրբեջանն ավելի պատրաստ էր:
«Թարգմանաբար» դա այն մասին է, որ Ադրբեջանը պատրաստ չէր, Ադրբեջանը մերժել է ներկայացվող կարգավորումները, ու դա գիտեն բանակցային կոնֆիդենցիալությանը տիրապետող մարդիկ: Այլ հարց է, որ այդ մարդիկ իհարկե նաեւ քաղաքական գործիչ են եւ հակված են պատմությունը ներկայացնել այնպես, որ իրենք այդ ֆոնին լինեն այսպես ասած՝ ճիշտը, իսկ մյուսները՝ սխալը:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
