Ինչ վերաբերում է Արցախի հարցին լայն իմաստով, ապա ես ամենեւին կողմնակից չեմ այն տեսակետի, թե «խեղճ Ռուսաստանն» ինչ աներ, եթե Փաշինյանը Պրահայում ճանաչեց Արցախը Ադրբեջանի կազմ:
Ընդ որում, սրանով բոլորովին չեմ արդարացնում Փաշինյանի այդ քայլը: Եվ ընդհանրապես, բոլորովին չեմ նվազեցնում Փաշինյանի պատասխանատվությունը՝ գերակա, բացարձակ պատասխանատվությունը տեղի ունեցածի համար: Այսինքն, ես մեղմ ասած կողմնակից չեմ նաեւ «խեղճ հարիֆի» կամ «խեղճ Փաշինյանի» հայտնի «կոնցեպտներին»:
Բայց, կրկնեմ, նաեւ միամիտ է մտածել, թե Ռուսաստանն էր «խեղճ հարիֆ» եւ Փաշինյանը ճանաչեց, ու Ռուսաստանին չէր մնում անելու այլ բան: Ռուսաստանը միշտ ունի անելու այլ բան, ու դրանով են թերեւս գերտերությունները կամ խոշոր տերությունները տարբերվում մյուսներից՝ նրանք միշտ ունեն անելու այլ բան:
Այստեղ ամբողջ հարցը այն է, որ, եթե Ռուսաստանը ունեցել է Արցախը որեւէ՝ այդ պահին տակտիկական իմաստով իր համար ավելի կարեւոր բանի հետ փոխանակելու անհրաժեշտություն, ապա Մոսկվային այդ բանն անելու լավագույն ծառայությունը եւ կարեւոր ծառայությունը մատուցել է հենց Նիկոլ Փաշինյանը: Եթե Ռուսաստանը ունեցել է Արցախը «հանձնելու» ցանկություն, ապա Նիկոլ Փաշինյանն է իր քաղաքականությամբ, քայլերով ու որոշումներով առավելագույն օժանդակությունը ցուցաբերել Ռուսաստանին այդ հարցում: Փաշինյանը, եւ նրա քաղաքականության «արեւմտամոլ» ապոլոգետները: Եթե Արցախխը «հանձնել» են ռուսները՝ ինչպես պնդում են նրանք, ապա հենց իրենք են Մոսկվային օգնել անել այդ ամենը առավել արագ եւ արդյունավետ, ապահովելով ալիբին:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
