Ամեն անգամ, երբ մենք կանգնած ենք լինում կործանման եզրին, ինչպես հիմա, ինչ-որ բան խանգարում է,  և կյանքը շարունակվում է. Ռուբեն Գրիգորյան

Մենք բոլորս մարդիկ ենք։ Մարդիկ ամբողջ աշխարհում։ Եվ սա եզակի է։ Այնքան եզակի, որ ամբողջ տիեզերքում կարող են չլինել այլ կենսաբանական էակներ, որոնք նույնքան խելացի են, որքան մարդիկ։ Ո՞վ է ստեղծել մեզ։ Որտեղի՞ց ենք գալիս և ո՞ւր ենք գնալու։ Մենք նաև հոգի ունենք՝ զգացմունքների մի հսկայական և բարդ ամբողջություն՝ խորը առեղծվածով. ինչո՞ւ։ Գուցե այն մեզ փրկելու համար է, գուցե հենց դրա օգնությամբ է, որ այս աշխարհը՝ կենդանի աշխարհը, կենդանի է պահվում։

Այժմ աշխարհում տեղի են ունենում իրադարձություններ, որոնք հազիվ են տեղավորվում բանականության սահմաններում։ Պատերազմներ, սպանություններ և ոչ միայն անպատժելիություն դրա համար, այլև բացատրություններ իրավական տեսանկյունից։

Եվ պարզվում է, որ սպանությունները պարզապես տեղի են ունենում օրինական ճանապարհով։ Երեխաները, տարեցները և ցանկացած այլ մարդ օրինականորեն սպանվում են։ Ինչո՞ւ է սա հիմա այդպես։ Ստի աշխարհ, ագահության աշխարհ, աստվածացված շահույթի աշխարհ, առանց կարեկցանքի, խղճի կամ ողորմածության աշխարհ։

Ուր են կորել հարգանքի, բարեկամության և, վերջապես, սիրո զգացմունքները։ Սերը մերձավորի, այսինքն՝ կողքիդ կանգնած մարդու նկատմամբ։ Ես հայ եմ, և դու էլ։ Դուք բոլորդ մոռացել եք «ցավտ տանեմ» բառերի մասին ընտրությունների նախաշեմին։ Այս բառերը, ինչպես միշտ, օգտագործվում են գրեթե յուրաքանչյուր ելույթում՝ կամ չափազանց տեղական, կամ անտեղի։

Դրանք օգտագործվում են խնայողաբար, ամեն անգամ, առանց հասկանալու այս բառերի իրական իմաստը։ Եվ դրանց հետ կապված հսկայական պատասխանատվությունը։ Ի վերջո, դուք ասում եք, որ կհասկանաք և կհամակրեք նրան՝ կրելով նրա հուզական ցավը։

Հիմա, Հայաստանում ամեն քայլափոխի, զայրույթ, ատելություն, անհամբերություն և թշնամանք արտահայտող բառեր ամենուր են։ Հետխորհրդային տարիներին մարդիկ կրել են հսկայական մարդկային վիշտ՝ 30-35 տարի մահ, պատերազմ, մայրերի վիշտ և սիրելիների՝ փոքր երեխաների, երիտասարդ տղամարդկանց և մեծահասակների կորստի ցավ։

Հայ ժողովուրդը դիմացել է և շարունակում է կրել 35 տարի և հազար տարի տառապանք։ Մեր հարևանները ողորմություն չեն ցուցաբերել, մինչդեռ հզորները ցանկացել են սպանել և խլել։ Իսկ դուք, ի՞նչ էիք ուզում և ի՞նչ եք դեռ ուզում։ Դուք հայեր եք։ Որքա՜ն դժվար է ձեզ համար զգալ ձեր կողքին կանգնած մարդու ցավը։

Չար հայեր՝ այո՛, կան այդպիսի մարդիկ՝ ագահ, դավաճան և դավաճան։ Այո՛, կան։ Կան սրիկաներ և չարագործներ։ Բոլորն իրենց տեղում են երկրում, բայց ինչո՞ւ եք անպայման ուզում նրանց մեջ լինել։ Ի վերջո, դա նրանց օրոք էր, ովքեր նախկինում էին կառավարում։ Կոռուպցիա և անարդարություն կար։ Այն ժամանակ կյանքը տանում էր հեղափոխության։

Մարդիկ կարոտում էին փոփոխություններ։ Եվ կար հենց այս երազանքը՝ ամեն ինչ զրոյից փոխելու։ Այս զգացողությունը թափանցում էր նրանց հոգու խորքը՝ տառապանքը երջանկության հետ փոխանակելու ցանկությունը։ Երջանկություն բոլոր մարդկանց համար։ Երջանկություն՝ ապրելու քո սեփական հողում՝ Հայաստանում։ Եվ ամենակարևորը՝ քո սեփական պետությունում։

Ոչ, Փաշինյանը չէր, որ հեղափոխություն արեց։ Ամենայն հավանականությամբ, Փաշինյանը խեղաթյուրել է հեղափոխության իրական պատկերը։ Հեղափոխությունը գալիս է անողոք և առանց վարանելու փոխելու այն ամենը, ինչ կար։ Եվ դա գալիս է, որովհետև ինչ-որ մեկը վաղուց անտեսել է արդարությունը։ Այն չի կարող «թավշյա» լինել։ Այն բանի էությունն ու պատկերը, թե ինչ պետք է տեղի ունենար։

Դուք խիղճ չունեք՝ պարզ, հսկայական, նորմալ մարդկային բարոյականության հետ հավասար՝ բարություն, բարեգործություն, կարեկցանք, սեր ձեր հայրենիքի, ձեր երկրի, ձեր ժողովրդի նկատմամբ։ Դուք պարզապես չեք զգում այն ​​ցավը, որը կրում եք ձեր սրտում ձեր կողքին կանգնած մարդու համար։

Հասարակ մարդկային բարոյականություն։ Ով ունի սա՞։ Ոչ ոք։ Բոլորն ունեն արժանիքներ և հսկայական առավելություններ։ Մի խոսքով լավն են, քանի որ մյուսները վատն են և մեղավոր բոլոր մեղքերի համար։ Դուք լավն եք, քանի որ մյուսը վատն է։ Այս բառերի էությունը սուտն է և, հետևաբար անբարոյական են։

Դուք բոլորդ ստում եք, քանի որ ձեզանից ոչ ոք չի ցանկանում պատասխան տալ իր իսկ կատարած սխալ գործողությունների համար։ Դուք կզղջաք՞ եվ կմեղանչեք՞, որովհետև սխալվել եք, որովհետև սխալ եք թույլ տվել եվ պիտի պտասխան տաք։

Բայց ո՞վ չի սխալվում։ Սխալվելը մարդկանց համար է։ Բայց ով չի անում դա ,ուրեմն վախենում է պատասխանատվությունից, գիտի, որ սխալ է և վստահություն չունի։ Դա նշանակում է, որ նա ստում է միտումնավոր, խաբում և անազնիվ է։ Սրիկա,տականք։

«Ես սխալվում էի, բայց ուղղեցի իմ սխալը, և հիմա այդպես էլ կլինի»։ Սա է միակ ճանապարհը։

Փաշինյանը և մյուսները միշտ ճիշտ են։ Նրանք վաղուց են ճիշտ։ Եվ ճիշտ լինելուն վերջ չկա։ Բայց նրանք, ովքեր չեն ընդունում իրենց սխալները, երբեք չեն գտնի ճիշտ ուղին։ Ընկնելով և բարձրանալով՝ դուք կհասկանաք ճշմարտությունը։

   Ես սուրբ չեմ։ Եվ  այդպիսին երբեք չեմ  դառնալ։ Ինչպես բոլորը, ես ապրում եմ մեղքի մեջ, բայց խորապես հավատում եմ, որ խղճով ապրելով, ընկնելով և բարձրանալով, զղջալով և մեղսալով,ընդունելով իմ սխալները, ես ավելի ու ավելի լավն եմ դառնում յուրաքանչյուր անկման հետ, քանի որ ես արդեն զգացել եմ սխալ ընտրության ցավն ու դժվարությունները։

Հայտարարեք ներման օր։ Գրկախառնվեք և ընդունեք ձեր սխալները։ Անկեղծորեն խնդրեք ժողովրդից ներողամտություն, քանի որ ձեր սխալները նրանց տառապանքն են եղել, և հետո ձեռք ձեռքի տված, առաջ շարժվեք հարգանքով։

Իսկ եթե ոչ!!! Ուրեմն Ձեր մեջ չկա ոչ ոք արժանի և ազնիվ։ Ոչ ոք, ով կզգա ժողովրդի ցավը ավելի ուժեղ , քան իր սեփականը։

Մի անգամ, Փաշինյանի իշխանության գալու արշալույսին, ես նրան ասացի.

– [ ] Գաղափարները, որոնցով դուք իշխանության եկաք, հրաշալի են՝ ազնիվ, արդար և, հետևաբար, ամենակարող։ Դուք գործնականում չունեք հավատարիմ, նվիրված մարդիկ։ Ընկերների և մարտիկների թիմեր, որոնք ունակ են առաջնորդելու և կառավարելու երկիրը։

Նրանք բոլորը երիտասարդ են։ Բայց նրանք կանգնած էին միմյանց կողքին։ Սա նշանակում է, որ նրանք իրենց սրտերում զգում են հայ ժողովրդին երջանկացնելու գաղափարի գերակայությունը։ Եվ սա նշանակում է, որ նրանք կկարողանան ճիշտ որոշումներ կայացնել ճիշտ պահին։

Ես սխալվում էի…

Օրենքի գերակայություն։ Արդար և իմաստուն օրենքների ընդունում։ Իրավունքների պաշտպանություն։ Հաշվետվողականություն և պատժի անխուսափելիություն։

Հանրային և իրավական ինստիտուտների ստեղծում, որը կհանգեցնի Հայաստանի ներկայիս պետության անշրջելիությանը և, ի վերջո

կապահովի իր բարգավաճումը՝ պաշտպանելով այն ներքին ցնցումներից։

Ես սիրում եմ քեզ, բայց միևնույն ժամանակ, գուցե չհարգեմ քեզ։ Բայց ես խորը զգացողություն ունեմ, որ մենք բոլորս հայեր ենք և պարտավոր ենք օգնել միմյանց և չնեղանալ, երբ դա միշտ չէ, որ ստացվում է։

Ես, դու, նա՝ որտեղ էլ որ աշխատենք, պետական ​​շահերը պետք է առաջնային լինեն։ Օրենքի պահպանումը՝ որպես բարձրագույն արդարադատություն։ Օրենքը՝ որպես պետականության խորհրդանիշ։

«Ես չեմ փրկի Հայաստանը, եվ իհարկե, ոչ այս մեղավոր աշխարհը։ Բայց ամեն անգամ, երբ մենք կանգնած ենք կործանման եզրին, ինչպես հիմա, ինչ-որ բան խանգարում է եվ կյանքը շարունակվում ։

– Ի՞նչ է սա։

Աստվա՞ծ։ Ֆանատիկ հավատք։ Ամենակարո՞ղը, թե՞ ամենաբարձյալը։

Պատահականության կամ ճակատագրի անտեսանելի ձեռքը՞։

-Աստված ասաց.

«Քայլեք այս ճանապարհով։ Փորձությունների և տանջանքների ճանապարհով։ Քայլեք այս ճանապարհով, և ձեր հոգեկան տանջանքներոով  ու տառապանքներով  կհասնեք փրկության»։

Բայց այս տառապանքները պիտի մեզանում  արթնացնեն գթասրտություն և սեր  մեր նմանների ՝ մարդը մարդու նկատմամբ։

Սրանում է  մեր փրկությունը։

Ռուբեն Ցոլակի Գրիգորյան

գործարար, հասարակական գործիչ, մեկենաս

Մոսկվայում Հայկական ազգային մշակույթի թանգարանի հիմնադիր

***

Мы все люди. Люди во всём мире. И это уникально. На столько, на сколько во всей вселенной может и не быть других таких биологических существ -разумных как человек. Кто нас создал? Откуда мы идём и куда придём. В нас сидит и душа – большой и сложный набор чувств с большой загадкой – зачем? Может именно для того, чтобы спасти нас , может именно с её помощью и держится этот мир – живой.

Сейчас в мире творится события мало помещающийся в рамки разума. Войны, убийства, и не только за это безнаказанность , но объяснения с точки зрения закона. И получается , что просто на просто происходят убийства на законных основаниях. На законных основаниях убивают детей , стариков и кого угодно. Почему это так теперь? Мир лжи , мир жадности , мир обожествления выгоды денег, мир без жалости, совести и милосердия. Куда делись чувства уважения, чувства дружбы и наконец любовь. Любовь к ближнему , то есть к просто рядом стоящему человеку.

   Я Армянин, и вы тоже. Вы все преддверие выборов забили о словах «цавт танем» . Слова , что как обычно вы говорите почти в каждой вашей речи – местно или не уместно. Парой каждый раз и не осмысливая подленный смысл этих слов. И вытекающий от них огромную ответственность. Ведь. Вы говорите о том, что будете понимать и сострадать сним вместе . Неся его душевную боль.

Сейчас в каждом шагу в Армении слова носящие злость , ненависть , нетерпение, вражда. Огромное человеческое горе перенесли люди за эти пост советские годы- 30-35 лет смертей, войны, горе матерей и боль потери близких- маленьких детей и юношей и взрослых. 35 лет и тысячелетние страдания перенёс и продолжает нести Армянский народ. Соседи не пожалели нас , сильные захотели убивать и отнимать. А вы , вы что хотели и хотите! ? Вы Армяне . Как трудно для вас чувствовать боль рядом стоящего человека.

Злой Армянин – есть такие, да есть, жадный, каварный и предатель. Есть . Да есть. Есть сволочи и негодяи. Все на месте в стране, Но почему и вы обязательно хотите быть в их рядах. Всё же что было при тех, кто правил раньше. Была коррупция и несправедливость. Жизнь тогдашний привела к революции.

Люди жаждали перемен. И была именно эта мечта менять всё до основания. До глубины души пронзило это чувство – желания менять страдания на счастье. Счастье для всего народа. Счастье жить на своей земле – Армении. И главное своём государстве. Нет это не Пашинян сделал революцию. Скорей всего Пашинян исказил настоящий образ революции. Революция приходит, чтобы беспощадно без колебания менять, всё то, что было. И она приходит, потому что кто то долгое время плевал на справедливость. Она не может быть «бархатной».  Суть и образ того, что должен был случиться.

У вас нет совести-простой огромной, с ровны нормальной человеческой морали- доброты, доброжелательности, милосердия,любви к родине , к стране, к народу. Вы просто не чувствуйте боль носящий в своём сердце стоящего рядом человека.

Мораль . Нет морали не у кого.   У всех заслуга и огромное преимущества, потому, что  другой плохой и виновен во всех грехах. Ты хороший, потому что другой плохой. Суть этих слов  лож и потому аморально. Вы все врёте, потому что никто из вас не хочет ответить за свои дела. Покается, потому что был не прав , потому что ошибся. Но кто не ошибается?. Человеку свойственно ошибаться. Но кто не делает это, значит боится ответственности, значит знает , что не прав и нет уверенности. Значит врёт обманывает и не честен. Поддонок и самый настоящий сволоч.я не прав , но я исправил ошибку и теперь будет так.

  Пашинян или другие всегда правы. Правы долгое время. И конца нет правоте. Но кто не принимает свои ошибки никогда не встанет на правильный путь. Упав вставая ты поймёшь истину.

Я не святой. И не собираюсь им стать. Я как и все живу в грехах, но глубоко уверен, что живя с совестью,падая и вставая , каясь и признавая свои ошибки я с каждым падением вставая становлюсь всё лучше и лучше ибо уже испытал трудности ошибочного выбора.

  Объявите день прощения. Обнимитесь признайте свои ошибки . Просите искренно прощения у народа, ибо ваши ошибки ,это их страдания и теперь рука об руку  – уважая идите вперёд. А если нет!!! Нет среди вас достойного и честного. На столько, чтобы чувствовал боль народа при выше своего.

Когда то на заре прихода к власти Пашиняна, я сказал ему;

            ◦           идеи с которими вы пришли к власти прекрасные – честные , справедливые и потому всесильные. У вас практически нет опотных праверенных людей. Команды саратников и бойцов способных вести и править страной. Они все молодые. Но они стояли рядом. Значит в сердцах они чувствуют верховенство  идеи сделать Армянский народ счастливым. А значит  они смогут нужные моменты сделать правильные решения

Я ошибся. ..

Верховенство закона. Принятие справедливых и мудрых законов. Защита прав! Ответственность и неизбежность наказания.

Создания общественных и адвакатских институтов, что приведёт к необратимости состоявшего государство Армении и в конечном счёте обеспечит со своей стороны процветания. Обезопасив от внутренних потрясений.

Я люблю тебя , но при этом я могу и не уважать тебя. Но внутренное ощущение, что мы все Армяне и обязаны помогать друг друга и не обижаться когда это не всегда получается.

  Я, ты, он,  где бы мы не работали государственные интересы выше всего должны быть. Соблюдения закона как наивысшая справедливость. Закон как символ государственности.

-Я не спасу Армению, но и точно этот грешный мир. Но каждый раз становясь на грани уничтожения, как сейчас, что то мешает, чтоб это случилось. Что это?

Бог? Фанатичная вера? Всевышний или всемогущий?

Невидимая рука случайности или судьбы?

Бог сказал;

-пройди этот путь. Путь испытаний и мучений. Пройди и через мученические страдания твоей души добьёшься спасения.

Но страдания эти только для пробуждения  в нас милосердия и любви к себе подобных.

Рубен Цолакович Григорян

бизнесмен, общественный деятель, меценат

Основатель Армянского музея Москвы и культуры наций