Հին տարի- կնշանակի ծերություն, անցյալ: Նոր տարի- կնշանակի երիտասարդություն, ապագա: Հին տարին- հուշեր են, մտքեր, փորձ, իմաստություն: Նոր տարին- գործ է, կյանք, հույս, վայելք: Սակայն հին տարին, նոր տարին՝ երկուսն էլ ժամանակ են:
Կյանքը- ամենաթանկը:
Սրենք մեր լսելիքը: Ահա ժամանակի գործիքը՝ ժամացույցը ձայներ է հանում: Ի՞նչ ձայներ են: Դա ժամանակի քայլերի ձայնն է: Դա ժամանակն է, գնում է: Գնում է և հետը տանում հենց մեր ամենաթանկը՝ կյանքը: Ժամանակը, որ կյանք է բերում, հենց ինքն էլ կյանք է տանում: Ներկան դարձնում է անցյալ, ապագան՝ ներկա: Օ, թանկագին երիտասարդներ, խորհեցեք այս մասին: Ժամանակը երիտասարդության գողն է: Գալիս մոտենում, վերցնում է ձեր կյանքը- ամենաթանկը և տանում: Զգույշ:
«Գիտենք,- կասեք,- ի՞նչ անենք: Կարելի՞ է արգելել: Կասեք՝ ժամանակը կարիք էլ չունի գողանալու, կարող է գալ, բացեիբաց վերցնել և տանել: Ժամանակը ամենակարող է, ամենաուժեղ, ամենաանխուսափելի»:
Մի ասեք, մի ասեք այդպես, սիրելի երիտասարդներ: Բնությունը հո ամեն բան մեզ թշնամի չի ստեղծել: Բնությունը մեզ բարեկամ շատ բան է ստեղծել: Բանականությունը, միտքը, զգացմունքը, կամքը, գիտակցությունը: Բնությունը մեզ կյանք է տվել և ասել է- ահա ձեզ մի հավերժություն: «Հավերժություն… կյանքը, մեր կյանքը հավե՞րժ է,- կասեք դուք,- ի՞նչ է մեր կյանքը, մի վայրկյան բնության մեջ»:
Կյանքը, մեր ամենքիս կյանքը, այնքան է տևում, որքան մենք պլանավորում, բովանդակում ենք այն: Ո՞վ է մեղավոր, եթե մենք արթուն ժամանակն անգամ քնած ենք, թմրած: Եթե մենք չենք մտածում, չենք ստեղծում, չենք արդյունավորում: Ո՞վ է մեղավոր, եթե մենք շռայլում ենք, ջրի պես թափում ենք մեր ժամանակ-կյանքը: Այսինքն, այնքան «կարճ» կյանքն անգամ, որ տվել է բնությունը, ինքներս դեն ենք ածում՝ իբրև փոշի, ավելորդ բան: «Քնածն ու մեռածը մեկ է»,- ասում է ժողովուրդը: Ապա թող զգոն լինենք, խորհենք, թե ինչ ենք, ինչ թանկ բան է ժամանակը և ապրենք սթափ, գիտակցական կյանքով… Մի մոռացեք, հիշեք շուտ-շուտ: Ժամանակը- կյանքը:
ԴԵՐԵՆԻԿ ԴԵՄԻՐՃՅԱՆ
