Արմեն Այվազյան, քաղաքական գիտությունների դոկտոր, –
Այսօր փորձեցի համացանցում գտնել հայոց զինված ինքնապաշտպանությունը կազմակերպելու վերաբերյալ երկու լավագույն աշխատությունները՝ Նիկոլ Դումանի «Նախագիծ: ժողովրդական ինքնապաշտպանության: Հայ ժողովրդի գլխավոր հատվածների համար» (Ժնև, 1907) և Անդրանիկ Օզանյանի «Մարտական հրահանգներ: առաջարկներ, նկատողություններ, և խորհուրդներ» ռազմուսույցները (Ժնև, 1906)։ Թվայնացված կամ PDF տարբերակով չգտա ո՛չ մեկը, ո՛չ մյուսը։ Սա չէ՞ արդյոք ևս մեկ վառ ապացույցն այն բանի, թե վերջին տասնամյակներին պետականորեն ու քաղաքականապես որքան թերի է զարգացել ու մշակվել հայոց ռազմավարական միտքը։
Հայոց համընդհանուր զինված ինքնապաշտպանությանն անցնելու ժամն ու պատարագը վաղուց են մեր դուռը ծեծում։ Բայց և՛ կազմակերպչորեն, և՛ գաղափարապես տասնամյակներով տեղում դոփում ենք՝ «շնորհիվ» հողեր հանձնելու շուրջն անվերջ բանակցած ու սակարկած, թերաճ ռազմավարական գիտակցության տեր ՀՀ ղեկավարների։ Այնինչ դեռևս 1990-ականներից անհրաժեշտ էր ամենուր պետականորեն կազմավորել պահեստազորային ու աշխարհազորային ԱՊԱՔԱՂԱՔԱԿԱՆ մեծաթիվ ստորաբաժանումներ և դրանք մշտապես պահել մարտական բարձր պատրաստության մեջ։ Գոնե հիմա այդ գործը պետք է շատ արագ գլուխ բերել, այլապես այս վերջին հնարավորությունն էլ կանհետանա։
Իսկ տեխնիկապես գրագետ ֆեյսբուքյան ընկերներիս կոչ եմ անում թվայնացնել, ներբեռնել ու հնարավորինս հանրայնացնել Նիկոլ Դումանի և Անդրանիկի նշված ռազմուսույցները։ Դրանք պետք է կարդա յուրաքանչյուր հայ մարդ՝ տղամարդ թե կին։ Ժամանակը չի սպասում։
