Ռուսաստանցի հայտնի մեկնաբան Վ. Սոլովյովի այն հայտարարությունը, թե, իր կարծիքով, ՌԴ-ն, Ուկրաինայից բացի, հատուկ ռազմագործողություններ (СВО) պետք է իրականացնի նաև իր ազդեցության գոտում գտնվող նախկին ԽՍՀՄ հանրապետությունների տարածքում՝ այդ թվում Հայաստանում և Միջին Ասիայում, հայերիս համար կարող է ընդունելի լինել միայն մեկ դեպքում․ եթե այդ СВО-ն իրականացվի Հայկական բանակի հետ համատեղ՝ Հայաստանի Հանրապետության և Արցախի՝ Ադրբեջանի կողմից բռնազավթված տարածքներում, դրանք ամբողջությամբ ազատագրելու և այնտեղ բնիկ հայ բնակչության անվտանգ ու արժանապատիվ վերադարձն ապահովելու նպատակով։
Այսպիսի СВО-ն հայերիս համար արդարացված և նույնիսկ ողջունելի կլիներ։ Այդ դեպքում Վ. Սոլովյովը և նրա նման մտածողները կարող են լիովին վստահ լինել, որ Հայաստանը կորցնելու որևէ վտանգ չի առաջանա։
Եթե Ռուսաստանում իսկապես մտահոգ են տարածաշրջանում իրենց դիրքերի պահպանմամբ, ապա պետք է վերջապես գիտակցեն մի պարզ ճշմարտություն. հայ ժողովրդի անվտանգությունը, արժանապատվությունը և պատմական իրավունքների վերականգնումը որևէ պետության համար սպառնալիք չեն, այլ Հարավային Կովկասում կայունության միակ իրական ու երկարաժամկետ հիմքն են։
Եթե ձևը գիտեք, ասածս փոխանցեք Վ. Սոլովյովին։
Ողջույն:
Սա էլ ռուսերեն տարբերակը.
Высказанное известным российским комментатором В. Соловьёвым мнение о том, что Российская Федерация, помимо Украины, должна провести специальные военные операции (СВО) также на территории бывших республик СССР, находящихся в зоне её влияния, включая Армению и государства Средней Азии, может рассматриваться как приемлемое для армянской стороны лишь при одном условии: если подобная СВО будет осуществлена совместно с Армянской армией — на территориях Республики Армения и Арцаха, оккупированных Азербайджаном, с целью их полного освобождения и обеспечения безопасного и достойного возвращения исконного армянского населения.
В этом случае такая СВО могла бы быть воспринята армянской стороной как оправданная. Мы, армяне, ее даже приветствовали бы. Соответственно, у В. Соловьёва и иных представителей аналогичного подхода не было бы оснований говорить о риске «потери» Армении.
Если в России действительно обеспокоены сохранением своих позиций в регионе, то следует наконец осознать одну простую истину: безопасность, достоинство и восстановление исторических прав армянского народа не представляют угрозы ни для одного государства, а являются единственной реальной и долгосрочной основой стабильности на Южном Кавказе.
В случае возможности прошу довести изложенную позицию до сведения В. Соловьёва.
С уважением,
Армен Айвазян
Արմեն Այվազյան, քաղաքագիտության դոկտոր
