Գյումրիի ընտրություններում ընդդիմության հաղթանակը առաջ է բերել մի իրողություն՝ նոր ադմինիստրացիայի ռեսուրսների հարցը։
Որո՞նք են դրանք:
1. Արտաքին ներդրողներ, որոնց մասին կարծես ոչ ոք չի հիշում, քանի որ նրանք սպասում են Թուրքիա-Հայաստան սահմանի բացմանը։ Սահմանի բացումն էլ թուրք-ադրբեջանական նկատառումներով առնվազն չի բացվելու մինչև 2028 թվականը։
2. Ներքին ներդրողներ, որոնց շարքում կարելի է առանձնացնել երկու խումբ՝
2.1. ներքին ներքաղաքային, որոնք հիմնականում տեղավորվելու են տեղական սուբվենցիոն ծրագրերի մեջ և իրենցից ներկայացնելու են քաղաքապետի մերձավորների հետ փոխկապակցված ասֆալտ, բորդյուրային մանր տնտեսվարողներ։
2.2. ներքին համապետական, որոնց ուժը համապետական բյուջեից քաղաքին տրվող դոտացիան է, որն էլ բավականին տխուր, ոչ ռացիոնալ հարկաբյուջետային պլանավորման արդյունքում քաղաքը զրկել է ֆինանսներից։
Հարցը նրա մեջ է, որ Գյումրին տնօրինում է քաղաքում հավաքագրվող հարկային մուտքերի չնչին մասը, և համապետական միջոցառումների պատրվակով ռեսուրսների մեծագույն ծավալը գնում է համապետական բյուջե, որտեղ էլ փառավոր կերպով մսխվում է արտաքին պարտքի տոկոսների, ուժային կառույցների աշխատավարձի, պարտվողական դիվանագիտության սպասարկման վրա։ ՀՀ ոչ մի ԱԳՆ նախարարի ուղեւորությունների վրա երբեք նման ռեսուրսներ չեն փոշիացվել, այն էլ՝ զրո արդյունքներով։
Ակնհայտ է, որ նոր քաղաքային ադմինիստրացիան չի կարողանալու շեշտակի փոփոխություն բերել Գյումրի, քանի որ դրա համար անհրաժեշտ է քպ վերնախավից ֆինանսներ ստանալ, որն այս պահին անիրական է։
Հարցը բավականին պարզ է։
Ունենք հակոտնյա տեղական և համապետական քաղաքական ուժեր, որոնցից մեկը ամեն կերպ կասեցնելու է երկրի երկրորդ քաղաքի զարգացումը։ Այ հիմնական հարցը սա է, ոչ թե անձերի խռովկան չկողմնորոշվելը։
Իսկ ի՞նչ պետք է արվի Գյումրի նոր ինովացիոն հոսք բերելու համար:
Քայլերից առաջինը և ոչ միակը Գյումրու բիզնես համաժողովի ներկայացումն է։
Մնացյալի մասին չենք մանրամասնում, որպեսզի գրագող անգրագետները մեզանից առաջ չընկնեն։
Շուտով «Հայաքվե» ազգային քաղաքացիական նախաձեռնությունը հանդես կգա Գյումրու վերածննդի իր տեսլականով։
Հրայր Կամենդատյան, տնտեսագետ, «Հայաքվե» ազգային քաղաքացիական միավորման ներկայացուցիչ
