Վատիկանում ՀՀ նախկին դեսպան Միքայել Մինասյանը տելեգրամյան իր ալիքում գրել է․
Նիկոլի և 10 տոկոսանոց Իսկանդերի մասին խոսեցին բոլորը՝ լրագրողները, փորձագետները, քաղաքագետները։ Ինձ համար Իսկանդերի պատմությունը ահա ինչի ցուցիչ է․ Իսկանդերի թիրախը պատերազմի սկզբում թշնամու ուժերի կուտակում չէր, ո՛չ էլ այն օդանավակայանները, որտեղից անօդաչու թռչող սարքեր էին բարձրանում, ո՛չ էլ նավթագազային ենթակառուցվածքները։
Կապիտուլիյացիայի ստորագրումից առաջ Նիկոլին կարևոր էր ցույց տալ, որ նա գոնե ինչ-որ կերպ օգտագործել է Իսկանդերը, և թիրախ ընտրվեց Շուշին։ Քաղաք, որը Նիկոլը համարում է «դժգույն ու դժբախտ», վստահեցնում, որ այն ադրբեջանական է, իսկ նրա ուսապարկերն այն անվանում են ոչ թե Շուշի, այլ «Շուշա»։
Այնպես է ստացվել, որ մենք կլինենք այն սերունդը, որը Շուշին կհիշի որպես հայկական քաղաք, իսկ Նիկոլը պատմության մեջ կմնա որպես Շուշին հանձնած դավաճան, և հրեշ, որը որպես թիրախ ընտրեց հաղթանակի խորհրդանիշը:
