Բարոյական հաղթանակի բանաձևը հասցրեց մեզ ծանակ մի գոյավիճակի։ Մենք՝ հայերս, սովոր ենք էնտուզիաստ մղվել առաջ, ինքներս մեր դեմ անհաշիվ ու անպատասխանատու, դե իսկ հետո էլ հպարտանալ բարոյական հաղթանակի չգոյությամբ։ Ժողովուրդը մեղավոր չէ, միայն ու միայն «ինքնակալներն» ու ազդեցիկ մարդիկ են մեղավոր, որոնք սնուցում են հասարակությանն անհիմն պարտության «լավ կողմերով»։ Մոտավորապես նման մի պատկեր է հիմա։ Կներեք, ավելի ծանր, քանզի գոմեշին թարս թամբած այս խելագարը, որին կոստյումն այդպես էլ չհամակերպվեց, պնդում է հպարտությամբ պարտվելու մի աբսուրդ բանաձև. «Այո, ես հպարտ եմ, որ պարտվել եմ»։ Ինչի՞դ վրա ետ հպարտ, թերա՛նք, որ խեղաթյուրեցիր ու էտեցիր մի ողջ սերու՞նդ, որ պլոկեցիր հայոց բազկի ենթամաշկը՞։ Տականք։ Չեմ կարողանում հիշել, թե հայոց պատմության ո՞ր դրվագում և ինչու՞ է այսքան բիրտ անիծվել այս երիցս անիծված պետությունը, որ եկաք դուք՝ դատարկապորտներ։ «Հպարտ եմ, որ պարտվել եմ…»։
Ինչքան էլ գրականությունը մաշկիս տակն է, բայց, միևնույն է, Էմինի «… ուր պարտությունն ունի անգամ հպարտություն» տողին ի պատասխան, որ գուցե և սխալ են ընկալել այս թերաճները, ես կուզեմ հիշել Սահյանի չգրված, բայց հզոր ու հատու տողը. «սրա՞նք են էս երկրի տերերը, ես սրանց տիրոջ մերերը»։
