Քաղաքագետ Դավիթ Վանյանը գրում է․
«Ուշադիր, զննող հայացքով նայեք սրան։ Սա իր ճղճղան ձայնով, հայհոյախառն բառապաշարով, վախկոտ, քինախնդիր, խղճուկ, խաբեբա էությամբ՝ ոչ կին է, ոչ տղամարդ։ Սա մի երրորդ, հիբրիդային զզվելի սեռ է ներկայացնում։ Տղամարդուն զարդարող ոչ մի հատկանիշ չունի, լաչառ ու անպատասխանատու է իր արտասանած յուրաքանչյուր խոսքի համար։ Արդեն որերորդ անգամ եմ ասում։ Մենք իշխանության ենք բերել ամենավտնգավոր, ամենազզվելի, ամենաքստմնելի հային, երևի, իր տեսակի մեջ` միակին, և, երևի Աստված սրան ուղարկել է, որպեսզի մենք մեր վատթարագույն հատկանիշները ճանաչենք, սրա մեջ տեսնենք մեզ, մեր հարևան ու բարեկամին ու ինքնախորշումով, աշխատենք զատվել այդ հատկանիշներից։ Կարծում եք Րաֆֆին պատահական է՞ր «Սամվել» գրում, հերոսացնում մայրասպան-հայրասպանին, բարձրացնում հայրենիքի գաղափարը։ Կամ՝ պատահակա՞ն էր գրում Դերենիկ Դեմիրճյանը իր «Հայի» նկարագիրը, կամ, Թումանյանը՝ իր չարի վերջը, կամ, Քաջ Նազարը, կամ՝ Խորենացին․․․ Գրում էին, որ մենք ճանաչենք մեզ ու «նիկոլ» կոչվող երևույթը սպանենք մեր մեջ, մեր հոգում ծվարած այդ թույլ ու նողկալի արարածին, այդ Ցռան Վերգոյին իսպառ վերացնենք։ ԽՍՀՄ տարածքում, Կովկասում, Միջին ու Առաջավոր Ասիայում՝ բոլորը գիտեին, որ մենք պատվախնդիր ազգ ենք, Լիզբոնի նահատակ ու Արցախ ազատագրող ենք, Ակն ընդ ական՝ պատասխան տվող ենք։ Էս ի՞նչ է մեր վիճակը։ Ի՞նչ իրավունք ունի թշվառ չինովնիկը հրամայելու՝ ազատել գերեվարված թուրքին։ Շնչելու ի՞նչ մի իրավունք ունի պաշտպանության այս նախարարը, երբ թուրքը գրավել է մեր Հող Հայրենին, հիմա էլ գերի է վերցնում։ Այսքան բոզի վաստակ որտեղի՞ց ի հայտ եկան։ Մենք 1918թ-ին, հրաշքով ու սխրանքով, հերոսությամբ ու նվիրումով, կարելի է ասել միլիոնից մեկ առիթը օգտագործել, Երկիր ենք դարձել, Խորհրդային Պետության մամլիչի տակով անցել, նրա շատ ժլատ արգանդում ուժ ստացել, անկախություն կերտել ու հող ազատագրել, որ մի անասուն գա ու ասի՝ այս գյուղերը ադրբեջանական ե՞ն, կամ այս 7 շրջանները ադրբեջանական ե՞ն։ Թքել եմ Ձեր վրա։Ու Դուք պատրաստվում եք սրա՞նց ընտրել։Ամոթ Ձեզ։
Հ․Գ․ Ադրբեջանն էլ նիկոլ ուներ՝ էլչիբեյ անունով։ Բայց զինվորականները հավաքվեցին ու ռադ արեցին։ Դե բայց մեր գեներալները տաքուկ նստել են իրենց տներում»։
