Անցյալ շաբաթՙ հունվարի 21-ին, եվրոպական մռայլ իրականությունը քաղաքական գորշ ձեւակերպմամբ մթնեցրեց Գերմանիայի կառավարության հրապարակած հայտարարությունը, ըստ որի Հայոց կոտորածները չի կարող ցեղասպանություն որակել, քանի որ «Գերմանիան ՄԱԿ-ի ցեղասպանության կոնվենցիային միացել է 1955-ին»: Այս ձեւակերպումն իհարկե տարակուսելի է դարձնում, թե նույն տրամաբանությամբ 1948-ից առաջ տեղի ունեցած Հոլոքոսթի հանդեպ էլ ուրեմն նույնը կարող էր լինել: Ստրասբուրգ ուղեւորվելու ճանապարհին հարցն այսՙ իմ շունչ-արտաշունչ ճոճանակից կախված առիթ չէր տալիս հանգիստ շնչելու, ինձ համար, թերեւս ոչ այնքան անակնկալ, երեւի նաեւ գերմանացի իր փաստաբանի ճկուն մտքով զարմանալի արագությամբ հունվարի 28-ին ՄԻԵԴ-ում օգտագործեց Փերինչեքը: Գերմանական «Դեր թագեսշպիգելի» նույնաբովանդակ հոդվածը մտքումս, շվեյցարական մամուլի վերջին օրերի ոչ այնքան նպաստավոր հրապարակումները շալակս առած Դյուսսելդորֆի երկաթուղային կայարանի միջազգային մամուլի հսկայական սրահի պատին մեծ հայտարարություն տեսաՙ «Շառլի Էբդո» չունենք: «Չենք էլ ուզում», բարձրաձայն կարդաց ու ինքն իրեն պատասխանեց երիտասարդ մի գերմանացի, որ այնուհետ գնացքում հարեւանս դարձավ: «Նկարներն իմ ճաշակով չեն, մտածելու բան էլ չկա, գերմանացիներս ֆրանսիական հումորի սպառողը չենք, բայց անշուշտ տեռորով պատասխանելն էլ չեմ արդարացնում»: Կարծիքի ազատությունը սահմանադրության, կոնվենցիայի չփակվող դարակից անընդհատ հրապարակ է վազում, գետի վարարած հունի նման թե ափերից դուրս եկավ, ավազի հսկա պարկերով ինքնապաշտպանական պատնեշ պիտի սարքես:Հունվարի 28-ի դատական նիստից հետո «Ժը սյուի Շառլի՞», Փերինչեքին հարցրեց շվեյցարական պետական հեռուստաալիքի լրագրողը: «Ժը սյուի Հրանտ Դի՞նք», հարցրի ես: Մեր հարցերին արագ պատասխան չուներ:
«Փերինչեքն ընդդեմ Շվեյցարիայի» ՄԻԵԴ Վերին պալատում հունվարի 28-ին ժամը 9 անց 15 սկսված ու 11անց 48 ավարտված դատական լսումներին առնչվող երկու առանձնացված, բացառիկ հարցազրույցի, որ ներկայցված են սույն համարում, կցենք նաեւ քննական, չափազանց զգայուն մի հայացքՙ «Շվեյցարիա- Հայաստան» ընկերակցության պատվո նախագահ Սարգիս Շահինյանի կարծիքը. «Բանավոր ելութներից այդքան էլ տպավորված չեմ: Այդպիսի ժխտողականության հանդեպ Շվեյցարիան ավելի հարձակողական դիրք պիտի ունենար, սակայն նա էլ ուներ իր ռազմավարական մոտեցումը, որը վերջավորության ինքզինքը արդարացուց, քանի որ Փերինչեքին իր գծից դուրս հանեց: Պետք է գլխարկս հանեմՙ Փերինչեքի, ինչպես նաեւ Թուրքիայի ներկայացուցիչները շատ պատրաստված էին: Շատ դժվար պիտի ըլլա դատավորներու համար կողմորոշվիլ»:
«Ստրասբուրգյան օրագիրը» տեղի սղության պատճառով շարունակելու ենք հաջորդիվ:
Ստորեւՙ ՀՀ գլխավոր դատախազ Գեւորգ Կոստանյանի եւ ապաՙ Դողու Փերինչեքի (վերջինը` էջ 3) հետ հարցազրույցները:
Ստրասբուրգ
