Երեկ պատգամավորների հարցերի կիզակետում էր հայտնվել արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանը: Նախ նախկին արտգործնախարար Ալեքսանդր Արզումանյանն էր կառավարության նոր ծրագիր ուզում, թե` առկա ծրագրում ԵՄ-ի եւ ՀԱՊԿ-ի հետ Հայաստանի համագործակցության մասին գրված է, իսկ Մաքսային միության հետ` ոչ, եւ ուրեմն Մաքսային եւ Եվրասիական միությունների հետ համագործակցելու մանդատ խորհրդարանից կառավարությունը չունի. կամ ծրագիր, կամ հրաժարական, ուրեմն: Ըստ Է. Նալբանդյանի ` Շանհայի համաձայնագրով Մաքսային միությանը որպես դիտորդ Հայաստանի անդամակցության մասին է եղել լոկ խոսքը, իսկ ահա հետագա զարգացումները տարել են անդամակցության: Իսկ կառավարության ծրագիրը հետագայում կուղղվի: Իսկ որ Լեռնային Ղարաբաղի ազատագրական պայքարը Շանհայի պայմանագրի անդամ միջինասիական երկրները անջատողականություն են համարում, ըստ Նալբանդյանի` Շանհայի Շոս պայմանագրով ԼՂ դեմ ոչ մի որոշում չկա, ու նույնիսկ Ադրբեջանն է այդ կազմակերպությունում դիտորդ դառնալու խնդրանք ներկայացրել:
Այնուհետեւ Ռուբիկ Հակոբյանը Մաքսային միությանն անդամակցելու որոշում կայացնողներին 1-3 պաշտոնյաների քաղաքական «կլուբ» անվանեց, որն անտեսում է ժողովրդի ձայնը եւ հետաքրքվեց, թե Վիլնյուսում ի՞նչ է սպասվում, ե՞րբ կհրապարակվի Ասոցիացման համաձայնագրի տեքստը:
Է. Նալբանդյանն էլ կրկնեց բազմիցս ասածը, թե միջպետական համաձայնագրերը նախաստորագրելուց առաջ չեն հրապարակվում, այլ միայն` դրանից հետո, բայց եւ որեւէ գաղտնիք չկա այդ համաձայնագրում: Իսկ Մաքսային միության վերաբերյալ փաստաթղթերը նոյեմբերին այդ վերաբերմամբ բանակցություններից հետո կկազմվեն, եթե երեք անդամները որոշած լինեն ընդունվել Մաքսային միություն: Դրանից հետո փաստաթղթերը կմտնեն ԱԺ` վավերացման, եւ խորհրդարանը պետք է եզրակացություններ անի: Ռ. Հակոբյանը զայրացավ` այդ բոլորը գիտե, ինքը խոսում է ժողովրդական եւ պառլամենտական դիվանագիտությունը զրո դարձնելու մասին, ժողովրդի կարծիքն անտեսվել է եւ միայն քաղաքական «կլուբն» է որոշում ժողովրդի ճակատագիրը. միջազգային պրատակոլներն իմանալով հանդերձ` կան հարցեր, որ պետք է ժողովրդին մատուցել: Նալբանդյանն էլ պնդեց` գաղտնի բան չկա, ՀՀ նախագահն ու արտգործնախարարը բազմիցս արտահայտել են իրենց վերաբերմունքը ինտեգրացիոն գործընթացների հանդեպ թե՛ հետխորհրդային տարածքում, թե ԵՄ հետ հարաբերություններում: ԵՄ հետ հարաբերությունները զարգացնել, խորացնել եւ լայնացնել, բայց ոչ ի վնաս Ռուսաստանի հետ Հայաստանի հարաբերությունների, ի վնաս այլ ինտեգրացիոն գործընթացների, սա է եղել ելակետը: Եւ եվրոպական այլ մայրաքաղաքներում եւս ըմբռնում կա գործընկերների մոտ, թե ինչու է Հայաստանն այդ քայլն անում (Մաքսային միություն մտնելու). «Մեր ձգտումն է, որ շարունակենք մերձեցումը Եվրոմիության հետ բոլոր ուղղություններով», ասաց արտգործնախարարը:
