Բնական երեւույթ է դարձել, երբ մեր օրերում սահուն քայլերով կարելի է մուտք գործել քաղաքականություն հատկապես, եթե մասանգիտությամբ լրագրող ես եւ հաճախ ես առնչություն ունենում քաղաքական մի շարք խժդժությունների հետ:
Հերիք է անգամ մտքում մի քանի քաղաքական վերլուծություններ կատարել, անդամագրվել որեւէ կուսակցության կամ հիմնել սեփական կուսակցությունը եւՙ ամեն բան պատրաստ է: Լրագրողին թվում է, որ վերջՙ նա կարող է ստանձնել անգամ նախագահի, եթե ոչ վարչապետի աթոռը:
Ահա պատճառներից մեկը սա է, որ այսօր ունենք քաղաքականացված մամուլ, ինչի արդյունքում լրատվական կայքերի մեծ մասը պատկանում է կա՛մ իշխանական թեւին, կա՛մ հակաիշխանական, եւ լրագրության մեջ այդ երկու կողմերն են ներմուծում այն «օգտակար» բաղադրիչները, որոնցով պետք է պատրաստվի լուրը եւ մատուցվի հանրությանը:
Քաղաքականցված լրատվության արդյունքում ետ են մղվելՙ ռազմական, մշակութային, գիտական, տնտեսական, սպորտային, ժամանցային եւ այլՙ ոչ պակաս կարեւոր լրատվության տեսակներ:
Հասարակական հետաքրքրվածության գլխավոր սնուցող աղբյուր դարձել է քաղաքական լրահոսը, իսկ մարդիկ հիմնականում պնդում են, որ Հայաստանն այն երկիրն է, որն անվերջ պատերազմների ու քաղաքական խառնաշփոթի մեջ է եւ քաղաքական լրահոսով չհետաքրքրվելն անհնար է:
Այս ամենից ելնելովՙ բնական է դառնում, որ երբ լրագրողը ցանկանում է աշխատանքի ընունվել, առաջին հերթին նրանից պահանջվում է զբաղվել քաղաքական լրագրությամբ եւ գրել նյութերՙ պարտադիր հաշվի առնելով տվյալ լրատվամիջոցի քաղաքական հայացքները:
Այսպիսով, կարծես լրագրությանը միայն սպասարկում է քաղաքականությունը եւ ի զորու չէ սպասարկելու հասարակության շահերըՙ վեր հանելով խնդիրներն ու հետեւողական լինելով դրանց լուծման ընթացքը քննելիս:
