Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի բրյուսելյան հանդիպումից հետո, երբ պարզ դարձավ, որ նա ճանաչում է Ադրբեջանի տարածքային ամբոջղականությունը՝ Արցախը ներառյալ, Արցախի խորհրդարանը հայտարարություն էր տարածել, թե Հայաստանի ու Արցախի նախկին բոլոր նախագահները պետք է դատապարտեն Բրյուսելյան հայտարարությունը, հակառակ պարագայում դա Փաշինյանի հետ լուռ համաձայնություն կդիտարկվի: Մի կողմ թողնելով, թե Հայաստանի ու Արցախի նախագահներից ով ինչպես է արձագանքել, արձանագրենք հետեւյալը՝ պատերազմից հետո պարտված նախագահին հանդուրժող Արցախի խորհրդարանը հանդգնում է հաղթանակած նախագահներին հաթաթա տալ: Մի հարցնող լինի՝ Շուշիում եղբոր գերեզմանով երդվող ու պատերազմի դաշտում հանգիստ խղճով սրճող նախագահ Հարությունյանին քանի՞ անգամ եք սուր հարց տվել, քանի՞անգամ՝ նրա հրաժարականը պահանջել:
44-օրյա պատերազմից հետո թե՛ հայաստանյան, թե՛ արցախյան քաղաքական որեւէ ուժ Արայիկ Հարությունյանի հրաժարականը չի պահանջել, նրան սուր հարցեր չի տվել, պատասխաններ չի ակնկալել, փոխարենն ով ում ասես ու ինչքան ասես մեղադրել է ծախված ու դավաճան լինելու մեջ: Թե ինչպես է Արայիկ Հարությունյանին հաջողվում բոլորի համար սիրելի ու չթիրախավորված մնալ, հարցի երկրորդ կողմն է: Անընդունելին այն է, որ սեփական իշխանություններին հարցեր տալու փոխարեն արցախյան էլիտան այլոց վրա է մատ թափ տալիս:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
