«Սիրելի՛ հայ ժողովուրդ, ես եւ Ուշան ցնցված ենք ձեր ջերմ ընդունելությունից, պաշտոնական ընթրիքին մատուցված զանազան ուտեստներից: Ես չգիտեի, որ համբուրգերի հայրենիքը Հայաստանն է, որը ձեզ մոտ կոչվում է բրդուճ: Իմ քարտուղարությունը զբաղվում է տասնյակ հազարավոր նամակներով, դրանց տեսակավորմամբ եւ, վստահ եղեք, մինչեւ 2050 թիվը ես դրանց բոլորին կպատասխանեմ: Բայց մի քանիսին որոշեցի իսկույն արձագանքել:
Ներողություն եմ հայցում պարոն Քերոփ Մամիկոնյանից նրա հրավերը մերժելու համար: Նա ինձ հրավիրել էր Երրորդ մասի ղռեր՝ բոզբաշ ուտելու: Խնդիրը լոկացիայի մեջ էր. այն ամերիկյան ռադարների ոչ անվտանգ զոնայում է գտնվում, եւ մեզ խստորեն խորհուրդ է տրվում շրջանցել այդ վայրը: Մենք կբավարարենք նրա թոշակը բարձրացնելու խնդրանքը, երբ որ նա Ամերիկայի սիթիզն դառնա, եթե դառնա:
Շնորհակալ եմ նաեւ 90 ամյա Ժենյա տատիկին իր ջերմ բարեմաղթանքների համար, մասնավորապես՝ «Գյոռբագյոռ լինեք դո՛ւք էլ, Թրա՛մփն էլ, Ամերիկա՛ն էլ, թող Բայդենի ականջն էլ կանչի: Տարոսը Էրդողանին եւ Ալիեւին»: Նույնն էլ ձեզ եմ ցանկանում, բայց նախ պետք է ճշտեմ՝ What means gyorbagyor?
Ձեր խնդիրներն ավելի շատ են, քան ԱՄՆ-ի 350 միլիոն բնակիչների բոլոր հարցերը միասին վերցրած: Հիմա եմ հասկանում, թե ինչու նախագահ Վիլսոնը հրաժարվեց Հայկական մանդատից:
Կհանդիպենք, շուտով:
Ընդմիշտ ձեր՝
Ջեյմս եւ Ուշա Վենսեր:
Հ.Գ.- Նիկոլի հետ պայմանավորվել էինք միասին այցելել Մեծ Եղեռնի հուշահամալիր, բայց երբ դուրս եկանք «Բուռչոյի մոտ» օբյեկտից, կորցրեցինք իրար»:
ԱՐԵԳ ՍԱՎԳՈՒԼՅԱՆ
