Վերջերս այս սյունակում անդրադարձել էի պաղեստինյան Համաս զինյալ շարժման հոկտեմբերի 5-ի անսպասելի ու վայրագ (արաբներն ասում են` աշուաի) (կույր) ռմբակոծություններին եւ, փոխադարձաբար, դրանց Ցահալի (իսրայելացիք այսպես են կոչում իրենց բանակը) հակադարձ գործողությունների վայրագ եւ ավելի մահաբեր օդային, ծովային ու ցամաքային հրթիռակոծումներին: Փորձել էի բացատրել 1947 թ.ից ի վեր` այդ ժամանակ միջազգայնորեն Պաղեստին ճանաչված երկրում մոլեգնող հակամարտության պատճառները, հատկապես կենտրոնանալով Գազայի հատվածում ծվարած 2,2 միլիոն արաբ ազգաբնակչության թշվառ եւ հուսահատական վիճակի վրա: Հիշեցնում էի, որ Գազան (արաբները կոչում են Ղազզա) համարվում է աշխարհում ամենամեծ բացօթյա բանտը` 2,2 միլիոն բնակչությամբ` ընդամենը 10 կմ լայնք եւ 41 կմ երկայնք ունեցող այդ հատվածում: Բանտ` որի «կալանավորների» դուրս ու ներս անելու իրավունքը սահմնված է շատ խիստ ռեժիմով, հարավից Եգիպտոսի հանրապետության, հյուսիսից` Իսրայել պետության հսկողության ներքո: Միայն հատուկ արտոնությամբ բնակիչները կարող են ներս ու դուրս անել` որպես էժան աշխատուժ` բեռնակրի կամ բանվորի «կարգավիճակով»: Հարավում Եգիպտոսն է մերժում նրանց ընդունել, հյուսիսում` Իսրայելը: Առաջինը` որպեսզի նրանք ընդմիշտ չկորցնեն իրենց պապենական հողը, հյուսիսում` չխանգարեն նոր բնակավայրեր` գյուղեր (քիբուցներ) հիմնելու իրենց ծրագիրը, որը Իսրայելը առաջին օրից առաջ է տանում ինտենսիվորեն` մանավանդ Արեւմտյան ափում:
Այդ հոդվածի նպատակն էր կրկին անգամ շեշտել, որ ճնշված ժողովուրդները, ինչպես, օրինակ, արցախահայությունը, հացի, ջրի եւ ապրելու իրավունքի համար կարող են եւ իրավունք ունեն ընդվզելու եւ անգամ` զինուժ օգտագործելու, ինչը հաճախ սահուն գետին է ստեղծում նրանց համար` դեպի ահաբեկչություն սայթաքելու համար:
Հրապարակումս այնքան էլ դուր չէր եկել որոշ ընկերներիս, իսկ մեկը, առանց ներկայանալու, ինձ կոչել էր «հակասեմական», ո՛չ ավել ու ո՛չ պակաս: Արդարանալու բացարձակ կարիք չունենալով` ցանկանում եմ այստեղ մեջբերել ՄԱԿ-ի Գլխավոր քարտուղար Անտոնիո Գութերեշի վերջին ելույթից` արտասանված Պեկինում` Չինաստանի ճանապարհային միջազգային հանգույցներ ստեղծելու նախաձեռնության սկզբնավորման 10-րդ տարեդարձին նվիրված ֆորումում, նա հումանիտար երկու հարց դրեց: Առաջին` «Համասը անհապաղ եւ առանց նախապայմանի պետք է ազատ արձակի գերեվարված կամ առեւանգված իսրայելացիներին, իսկ Իսրայելը անմիջապես եւ անսահմանափակ անցք տա Գազա գնացող մարդասիրական օգնությանը»: Միաժամանակ նա կոչ արեց ֆորումի մասնակիցներին, թվով 130 ներկայացուցիչ, պահանջել Իսրայել-Գազա հումանիստական անմիջական հրադադար:
ՄԱԿ-ի գլխավոր քարտուղարը, որը խոսում էր Գազայի ալ-Ահլի հիվանդանոցի հրթիռակոծության հետեւանքով շուրջ 500 հիվանդների եւ անձնակազմի անդամների սպանության հաջորդ օրը, վերջում եզրակացրեց. «Համասի հարձակումները չեն կարող արդարացնել պաղեստինցի ժողովրդի հավաքական պատիժի ենթարկվելը, ո՛չ էլ պաղեստինցի ժողովրդի տառապանքները` Համասի զարհուրելի հարձակումները: Սեփական ժողովրդին պաշտպանելը չի նշանակում ավելի քան 1 միլիոն ժողովրդին ստիպել էվակուացվել դեպի հարավ: Վերջապես պետք է ընդունել, որ Համասի հարձակումները վակուումում չեն ծնվել»:
Ահա՛ այս վերջին նախադասությունը զայրացրեց իսրայելացի «բազեներին», որոնք Գութերեշին մեղադրեցին… Օ՜, ո՛չ, ո՛չ թե հակասեմիտիզմի, այլ` միակողմանիության համար:
Կարծում եմ, որ Իսրայելն ու նրա կողմնակիցները դա չեն ների Գլխավոր քարտուղարին:
ՀԱԿՈԲ ԱՎԵՏԻՔՅԱՆ
