Նկատե՞լ եք, նիկոլը սովորաբար «ուժեղ» բառը չի օգտագործում:
Իրականում այդ բառի հետ կապված հոգեբանական վախեր, իր կյանքի տարբեր դրվագներից ժառանգված կոմպլեքսներ, լարումներ ունի:
Այն եզակի դեպքերում, երբ բառը կիրառում է, լինում են առավոտյան կամ կեսօրվա ուղիղ եթերները, երբ իր վախերի զորու ցանկանում է սադրել, փնովել, վիրավորել «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությանը-միավորին:
Հայաստանի անվտանգության երաշխավոր Ադրբեջանին տեսնողը ի՞նչ կապ կարող է ունենալ
ուժ – հասկացության,
ուժ – գաղափարի,
ուժ – արժանապատվության,
ուժ – ինքնության,
ուժ – կենսունակության
ուժ – Արցախի հետ:
Հարճը՝ հարճ է. միայն տերերն են երբեմն փոխվում:
Շանս հստակ կա, անգամ конченный հոռետեսների մտքի խորքերում:
Կռիվ ունենք տալու. խելամիտ, հաշվարկած, անկոտրում ու անկոմպրոմիս, իրականությունից չկտրված:
Կիրովականցի սովորական հայ տղամարդը փողոցում «դուխ» բառի մասով սրան կոտրեց, դեն նետեց. հետևենք իր օրինակին….
Ալեն Ղևոնդյան, քաղաքագետ
