Այս տարիների ընթացքում ամենաեղկելի ու միաժամանակ վտանգավոր երեւույթներից մեկն այն մտայնությունն է, որ ձեւավորվել է մի ստվար շրջանակում՝ թե արցախցիները բան են պարտք հայաստանցիներին:
Այս մտայնությունը եղել է վաղուց, թերեւս միշտ, բայց նաեւ շատ հստակ է, որ հետեւողականորեն սնուցվել, հունցվել, գեներացվել է 2022-ից հետո՝ շատ հստակ քաղաքական նպատակներով, ընդհուպ պետական մակարդակով, միաժամանակ շատ նուրբ տեխնոլոգիաներով՝ կրակը տալ, հետո «ներողություն» խնդրել, թեեւ «հրդեհը» շարունակվում է տարածվել:
Արցախցի մեր հայրենակիցները որեւէ բան պարտք չեն հայաստանցիներին, ինչպես մարդու մարմնի որեւէ մաս պարտք չէ մեկ այլ մասի, որեւէ օրգան՝ պարտք չէ մեկ այլ օրգանի: Հայաստանն ու Արցախը եղել են անվտանգության մեկ ճարտարապետություն, ընդ որում այդ բառի՝ բոլորովին ոչ միայն պաշտպանական-ռազմական իմաստով, այլ տնտեսական, քաղաքական, քաղաքակրթական, հոգեւոր-արժեքային:
Այդ օրգանիզմը ունեցե՞լ է «իդեալական առողջություն»: Իհարկե ոչ: Բայց, ո՞րը պետք է լիներ Հայաստանում որեւէ բեկումնային, շրջադարձային փոփոխության իմաստ ու նպատակ՝ բերել անդամհատմա՞ն, թե՞ առավելագույնն անել օրգանիզմը առողջացնելու համար: Իսկ անդամհատումը լոկ ֆիզիկական կոորուստը չէ: «Անդամհատման» պրոցեսը շարունակվում է մտավոր-հոգեբանական մակարդակում, ու դրա ցավալիոորեն վառ դրսեւորումներից մեկը հենց այն մտայնության սնուցումն է, թե արցախցիները ինչ որ բան են պարտք հայաստանցիներին:
Եվ որեւէ կերպ կասկած իսկ չունենաք, որ այդ սնուցման համակարգի «ինժեներները»՝ հաջողության պատմություն ունենալու դեպքում, նույն անամոթ համառությամբ պատրաստ կլինեն ըստ կոնյուկտուրային անհրաժեշտության ասել նույնը «սյունեցիների» եւ «հայաստանցիների», «շիրակցիների» ու «հայաստանցիների», տո անգամ՝ «հայաստանցիների» ու «երեւանցիների» մասով:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
