Ինչու՞ է Հայաստանի իշխանությունը ընդդիմախոսներին բերման ենթարկում իրավապահների կամ հատուկ նշանակության ուժերի «հոծ բազմությամբ»: Օրինակ, նախօրեին այդպիսի մի բազմությամբ կարծես թե ձերբակալել են ԱԺ նախագահի մասնակցությամբ միջադեպին նրան հայհոյած քաղաքացուն:
Դա, իհարկե, ուժի ցուցադրություն է հանրությանը, անկասկած:
Բայց, այստեղ կա նաեւ որոշակի «սուբլիմացիոն» դրսեւորում, որ գալիս է ենթագիտակցական, բնազդային մակարդակից:
Մեծ հաշվով, Հայաստանի կառավարող ուժը եւ դրա առաջնորդները արդեն հինգ տարի եւ ավելի գտնվում են Ադրբեջանի ուժի ցուցադրության թիրախում: Իհարկե, նրանք փորձում են դրանից կերտել Հայաստանում իշխանությունը պահելու «կապիտալ», բայց կասկածից վեր է, որ իրենք բոլորն են բանական մարդիկ են եւ չեն կարող ներքուստ չզգալ այդ պատկերի ամբողջ նվաստացուցիչ բնույթը՝ երբ Ադրբեջանի կամքով ստիպված են դուրս գալ ոչ միայն հայկական ինքնության ու իրավունքների դեմ, այլ՝ հենց իրենք իրենց դեմ, իրենց՝ «նախապատերազմական մոդելի» դեմ:
Չկարծեք, թե նրանց համար հեշտ կամ հոգեբանորեն անհետք է, օրինակ, խոստովանել, թե՝ «սխալվել ենք Աղդամմը հայրենիք համարելով կամ Արցախը Հայաստան հռչակելով»:
Ի՞նչն է այստեղ «սուբլիմացիոն» էությունը: Նվաստանալով Ադրբեջանի ուժի ցուցադրումից` նրանք այդ նվաստացումը փոխակերպում են Հայաստանի ներսում ուժի ցուցադրությամբ՝ ձգտելով նվաստացնել իրենց ընդդիմախոսներին, որոնք մատնացույց են անում այն նվաստացումը, որին ենթարկվում էին իշխանության ներկայացուցիչները Ադրբեջանի վարքագծով:
Նրանք ընդդիմախոսների հետ վարվում են այնպես, ինչպես շատ շատ կուզենային վարվել Ալիեւի հետ, բայց չեն կարող: Եվ այդ կուտակվածից ազատվելու համար նրանք անում են դա ներսում ընդդիմախոսների հանդեպ:
Իսկ սա պետականության համար վտանգավոր իրավիճակներից մեկն է, որի միայն ու միայն խորանալու է, եթե պահպանվում է Հայաստանում կառավարման ներկայիս ստատուս-քվոն:
Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան
