Հազիվ թե Հայաստանում «բերկրանք» ապրեն ռուս-թուրքական հարաբերությունների հետեւողական զարգացման կապակցությամբ: Մանավանդ երբ մեկը մեր ռազմավարական դաշնակիցն է, մյուսըՙ մեր հավերժական թշնամին: Զգացմունքային առումով հայերիս կարելի է հասկանալ, սակայն երկու երկրներին միավորող տնտեսական լայնածավալ փոխշահավետ համագործակցությունը գերիշխող գործոն է նրանց հարաբերություններում: Բանը հասել է նրան, որ Թուրքիայի վարչապետ Էրդողանի օրերս Ռուսաստան կատարած այցի ժամանակ քննարկվեց նաեւ ռազմատեխնիկական համագործակցության հարցը: Պատահական չէր, որ համատեղ մամլո ասուլիսում Պուտինը նույնիսկ սրամտեց, որ այդ հարաբերությունները առանց իրենցՙ ղեկավարների մասնակցության էլ հաջողությամբ են զարգանում:
Բնական է, որ Էրդողանի այցի առիթով ռուսաստանյան մամուլում ընդարձակ հրապարակումներ եղան ժամանակակից Թուրքիայի մասին: Ավա՜ղ, դրանք տպավորություն են գործում: Հատկապես հենց Էրդողանի կառավարման տարիներին Թուրքիան տնտեսական հզոր թռիչք կատարեց եւ այսօր մտնում է աշխարհի խոշորագույն էկոնոմիկա ունեցող 20 երկրների շարքը: Նախանձով պիտի արձանագրենք, որ սա իրողություն էր, եւ ռուսները եւս հաշվի են նստում այս փաստի հետ: Երկու երկրների տարեկան ապրանքաշրջանառությունը հասել է 34 միլիարդ դոլարի եւ խնդիր է դրված հատել 100 միլիարդի սահմանը: Միայն տուրիզմի հաշվին Թուրքիան Ռուսաստանից շահում է մոտ 4 միլիարդի եկամուտ: Թուրքիան երկրորդ տեղն է գրավում ռուսաստանյան գազի գնումների բնագավառում:
Էրդողանը Ս. Պետերբուրգում վստահաբար հույս հայտնեց, որ մոտակա տարիներին արտասահմանցիների մեջ ռուս տուրիստները իրենց քանակով առաջինը կդառնան թուրքական հանգստավայրերում (եւ ոչ միայն): Բանակցությունների ընթացքում կարեւորագույն տնտեսական ուղղությունը դարձավ «Հարավային հոսք» գազամուղի թուրքական հատվածի կառուցման ձեռնարկումը 2014 թվականին եւ Թուրքիայում առաջին ատոմակայանի կառուցումը, որի համար Ռուսաստանը հատկացնում է 20 միլիարդ դոլար, ընդ որում այդ գումարի մեկ քառորդը կիրականացնեն թուրքական ընկերությունները:
Հայտնի է, որ Պուտինի եւ Էրդողանի միջեւ գոյություն ունեն անձնական լավ հարաբերություններ, ինչը չխաթարվեց անգամ Սիրիայի հարցում երկու պետությունների միանգամայն հակադիր դիրքորոշումների առկայության պայմաններում: Ի դեպ, ռուսաստանյան վերլուծություններում այս անգամ բավականին հաճախ էին աչքի ընկնում նյութեր, որոնցում զուգահեռներ էին անցկացվում երկու պետությունների ղեկավարների բնավորության ու գործելակերպի միջեւ եւ ի հայտ էին բերվում զգալի ընդհանրություններ: Երկուսն էլ նախկին մարզիկներ ենՙ ձյուդոյիստ եւ ֆուտբոլիստ, ինչը նրանց դարձնում է համառ ու նպատակասլաց հաղթանակի հասնելու մեջ: Երկուսն էլ անսեթեւեթ են, ուղղամիտ` ցանկալին ձեռք բերելու միջոցներում: Ունեն պրագմատիկ սուր միտք, ինչն ապահովում է երկու պետությունների տնտեսական կայուն աճը: Ինքնասեր ենՙ համակված պետության կառավարման եւ ամեն ինչ վերահսկելու կրքով: Նույնիսկ «բախտակից» են բառի բուն իմաստով հրապարակային ընդդիմության հարցումՙ Բոլոտնայա եւ Թաքսիմ: Հերթական նմանությունը կարձանագրվի, երբ մեկ տարի հետո կայանալիք ընտրություններում Էրդողանը դառնա… երկրի նախագահ, ինչի հավանականությունը մեծ է:
Իսկ հիմա փոքր մի «մխիթարանքի» մասին: Ըստ հարցումների, որոնց արդյունքները հրապարակվեցին ռուս-թուրքական հանդիպումների օրերին, թուրքերի 66 տոկոսը բացասաբար է տրամադրված Ռուսաստանի հանդեպ: Թեեւ դա չի խանգարում, որ խառն ամուսնությունների թիվը գերազանցի 300 հազարը: Ընդսմին, կարելի է ենթադրել միակողմանիություն այս վերջին պարագայում. դժվար է պատկերացնել, որ մուսուլման թրքուհին ամուսնանա ռուս տղամարդու հետ…
