Նման կասկածներ արտահայտվում են գերմանական «Դի Վելթ» շաբաթահանդեսի հրապարակման մեջ: Հոդվածում մասնավորապես ասվում է, որ BND դաշնային հետախուզական ծառայության հատուկ տեղեկագրի տվյալներով, 2010 թ. Թուրքիայի վարչապետ Էրդողանը կարգադրել է ստեղծել ուրանի հարստացման կայանքներ: Այլ տեղեկությունների համաձայն, Թուրքիան արդեն բավարար թվով ցենտրիֆուգներ ունի, որոնք ենթադրաբար ստացել է Պակիստանից:
Հանդեսը պնդում է, թե Թուրքիան ընդօրինակում է Իրանին, որն իբր միջուկային զենք է մշակում խաղաղ ատոմային ծրագրի քողի ներքո: Վերջին տարիներին Թուրքիան եւս ծավալել է խաղաղ ատոմային ծրագիր:
Թուրքիայի զարգացող տնտեսությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ էլեկտրաէներգիա: «Դի Վելթը» հիշեցնում է, որ 2011 թ. Անկարան «Ռոսատոմի» հետ կնքեց 15 մլրդ դոլարանոց պայմանագիր Անթալիայից 300 կմ հեռավորության վրա ռեակտորների մեծ համալիր կառուցելու համար: 17 մլրդ դոլարանոց համանման համաձայնագիր կնքվեց ճապոնա-ֆրանսիական կոնսորցիումի հետ:
Առավել հետաքրքրական է այդ փաստաթղթերի բովանդակությունը: Ջրային ռեակտորներ կառուցելիս ընկերությունները սովորաբար համապատասխան կառավարությանը խոստանում են այդ ռեակտորը շահագործել 60 տարի, ինչպես նաեւ տրամադրել ուրան եւ դուրս տանել ԱԷԿ-ի բանեցրած վառելիքը: Սակայն «Ռոսատոմի» եւ ճապոնա-ֆրանսիական կոնսորցիումի պայմանագրերում Թուրքիան հրաժարվել է ամրագրել միջուկային վառելիքի մատակարարումն ու դուրսբերումըՙ պահանջելով, որ «կողմերն այդ հարցը հետագայում առանձին կարգավորեն»:
«Դի Վելթի» հոդվածագիրը վստահ է, որ Թուրքիայի ղեկավարությունն ուզում է իր ձեռքին պահել ատոմային ծրագրի այդ տարրերը, քանի որ «դրանք վճռական նշանակություն ունեն միջուկային զենքի ձգտող պետության համար»:
Եվս մեկ խնդիր են վառելիքային կաղապարաձողերը: Ըստ երեւույթին, Թուրքիան չի ուզում բաժանվել դրանցից: «Միակ տրամաբանական բացատրությունն այն է, որ Թուրքիան պատրաստվում է ստեղծել պլուտոնիումի ռումբ», նշում է հոդվածագիրը: Վառելիքային կաղապարաձողերը պարունակում են 90 տոկոս ռադիոակտիվ թափոններ, 9 տոկոս աղտոտված ուրան եւ 1 տոկոս աղտոտված պլուտոնիում: Ընդամենը կես տարում կարելի է կառուցել կաղապարաձողերից ռադիոակտիվ նյութ կորզող կայանք, որը սովորական գրասենյակային շենքից մեծ չէ:
Եվս մեկ ապացույց է թուրքերի հրթիռային ծրագիրը: Դեռ 1980-ականների կեսերից Թուրքիան մշակում է փոքր հեռահարության հրթիռներ, իսկ 2011-ի դեկտեմբերին վարչապետ Էրդողանը ռազմարդյունաբերական համալիրին հանձնարարեց ստեղծել մեծ հեռահարության հրթիռներ: Արդեն 2012 թ. Թուրքիան իրականացրեց 1500 կմ հեռահարության հրթիռների փորձարկումներ, մինչեւ 2015 թ. պետք է մշակվեն 2,5 հազար կմ հեռահարության հրթիռներ.
2011 թ. օգոստոսին ԱՄՆ-ում Թուրքիայի դեսպան Նամիկ Թանը հայտարարեց. «Թուրքիան չի կարող թույլ տալ, որ Իրանը միջուկային զենք ունենա»: Երկու տարի անց նախագահ Աբդուլլահ Գյուլը նույն միտքը ճշգրտելով նշեց. «Թուրքիան թույլ չի տա, որ հարեւան պետությունն ունենա այնպիսի զենք, որպիսին չունի Թուրքիան»:
