Լույս է տեսել Հովհաննես Այվազյանի «Հրաշք լիներ…» գիրքը 256 էջ ծավալով: Այն ներառում է հեղինակի չափածո ստեղծագործությունների շարքը, որն սկսվում է քառյակներով եւ ավարտվում Եղերերգ-Ռեքվիեմ պոեմով: Արձակ մասը կորոնա-վիրուսային համաճարակի առաջին օրերի յուրօրինակ հուշագրություն է` համեմված օրվա իրադարձությունների` հեղինակի մեկնաբանություններով:
Մեծ հետաքրքրվածությամբ կարելի է ընթերցել բոլոր քառյակները, որոնք գրված են կյանքի մեծ փորձ եւ հմտություն ունեցող հեղինակի կողմից: «Ասում են` օձը փախչում է դաղձից», «Հարսանիք է հարսանիք», «Հետ մի նայիր», «Կրակ ու ջուր», «Կյանքս մաշվեց, վերջացավ» եւ այլ քառյակներում հեղինակն իր մտորումներն է ներկայացնում ընթերցողներին:
Գրքի «Վերջաբանի փոխարեն» բաժնում հեղինակը մասնավորապես գրում է.
«Ավելորդ չեմ համարում, սակայն, այս պահին հիշել հայ քաղաքական հրապարակախոսության հիմնադիր Մովսես Բաղրամյանին, որը սրանից 250 տարի առաջ իր «Նոր տետրակ, որ կոչի Յորդորակ» գրքույկում մեր պետականության անկման պատճառների մասին խոսելիս նշել է մեր մտքի կուրությունը, որ մեզ տվել է թշնամու ձեռքը: Մարդ նախ հիմարանում է, ապա կորչում, նկատել է գիտնականը, հիմարությունն ու տգիտությունը շատ ազգեր են կործանել: Մեր երիտասարդները պարտվել են ոչ թե արիության պակասից, այլ նրանից, որ միմյանց դեմ էին դուրս գալիս, եւ, փոխանակ թշնամիններին կոտորելու, իրար էին կոտորում: Վերջապես` անմիաբանությունը,որի պատճառով հայերը ցրվեցին աշխարհի բոլոր կողմերը եւ այնտեղ էլ ոչնչացան»:
Հ.Այվազյանի «Հրաշք լիներ…» գիրքը գալիս է մեկ անգամ եւս փաստելու, որ նա ոչ միայն վաստակաշատ, հրաշալի գիտնական եւ մտավորական է, այլ նաեւ շնորհալի բանաստեղծ: Նա կարողանում է խոսքը տեղ հասցնել օգտագործելով բանաստեղծական լավագույն մոտեցումներ:
Հարկ է նշել, որ գիրքը կարդացվում է մեծ հետաքրքրությամբ: Բնական է, որ այն նախատեսված է ընթերցող լայն շրջանների համար:
ՍՏԵՓԱՆ ՊԱՊԻԿՅԱՆ
Ռուսաստանի բնագիտության ակադեմիայի պրոֆեսոր
