Ռուսաստանյան «Россия-24» շուրջօրյա լրատվական հեռուստաալիքով ռեպորտաժ ցուցադրվեց Հայաստանի մասին «Հայկական երջանկություն» խորագրով: Ռեպորտաժն իրոք այնքան «երջանիկ» էր, ասես այն նկարահանել էր ոչ թե ռուս, այլ հայաստանցի հեռուստալրագրող: Երբ դիտում ես Հայաստանի հեռուստատեսությունը, տպավորություն ես ստանում, որ մեր հայրենիքը աշխարհի ամենաերջանիկ պետությունն էՙ զերծ երկրակործան խնդիրներից:
Թղթակից Անտոն Բորիսովի հատուկ ռեպորտաժը իրոք վերին աստիճանի բարյացակամ էր հայոց իրողությունների նկատմամբ: Պարզ էր, որ նա խնդիր չէր դրել պարզաբանելու, թե ինչու է անկախության 25 տարում Հայաստանը լքել նրա բնակչության կեսը, ինչպես Հայաստանում եղած ժամանակ վարվել էր իսրայելցի հրապարակախոս-քաղաքականագետ Ավիգդոր Էսկինը : Բորիսովը հիմնականում հետաքրքրվել էր փոքր եւ միջին բիզնեսի աշխատանքով: Իհարկե, երբ քայլում ես Հյուսիսային պողոտայով, չես կարող չհիանալ բազում ամենատարբեր ռեստորաններով ու սրճարաններով, զվարճավայրերով: Կեր, խմիր, քեֆ արա, երջանի՛կ երեւանցի: Ռուս լրագրողը եղել էր նաեւ գյուղերից մեկում, Գառնի-Գեղարդում, Սեւանում: Պանիր, լավաշ, քյուֆթա, խաղող, գինի, կոնյակ, խաչքար… Ամեն ինչ գեղեցիկ է, առինքնող: Փոքր ու միջին բիզնեսի ներկայացուցիչներն էլ գոհ են ե՛ւ իրենց ստեղծածից, ե՛ւ կյանքից: Իսկական դրախտ: Հասկանալի է, որ Բորիսովը չէր վերծանել, թե կոռուպցիայի պայմաններում նրանք ինչ հարաբերությունների մեջ են, ասենք, հարկայինի հետ:
Ռեպորտաժից այն տպավորությունը կարելի էր ստանալ, որ Հայաստանը, ավա՜ղ, տնայնագործական տնտեսությամբ ագրարային երկիր է: Ոչինչ չի մնացել երբեմնի ինդուստրիալ Խորհրդային Հայաստանից: Ես չգիտեմ, ռուս լրագրողը գիտե՞ր, որ Հայաստանի էկոնոմիկան «շատ ծանր» վիճակում է եւ իմաստ չունի այնտեղ փնտրել խոշոր արդիական գործարաններ, ձեռնարկություններ, արտադրություններ, հոսքագծեր: Գուցե պատահական չէր նա ընտրել փոքր ու միջին բիզնեսի ոլորտը:
Բորիսովը զրուցել էր նաեւ մի քանի նախարարների հետ, որոնք նրան հավաստիացրել էին, որ Հայաստանի էկոնոմիկան աճ է դրսեւորում: Եթե իրոք կա առաջընթաց, վերագրենք դա վարչապետ Կարեն Կարապետյանին. ի վերջո նոր մարդ էՙ պրոֆեսիոնալ:
Ի դեպ, անհասկանալի էր մի հանգամանք: Երկու նախարարներ Բորիսովի հետ զրուցում էին… հայերեն: Նրանց խոսքը թարգմանվում էր: Ինտելեկտուալ թերությու՞ն էր սա, թե թունդ հայրենասիրություն, որ տեսեք, մենք ռուսերենը համարում ենք օտար լեզու: Հավատացեք, ոչ մի ադրբեջանցի նախարար ռուս լրագրողի հետ երբեք չէր խոսի ադրբեջաներեն:
Ստացվեց այնպես, որ ռուս լրագրող Անտոն Բորիսովի հռչակած «Հայկական երջանկությունը» արտացոլվեց հայրենական փոքր ու միջին բիզնեսի մեջ: Դժբա՞խտ կզգար իրեն հայաստանցին, եթե ունենար ինդուստրիալ Էկոնոմիկա: Զգացվում է Բարիսովը չէր էլ հետաքրքրվել, թե հայկական երջանկության մեջ ինչ տեղ է գրավում… արտագաղթը:
