Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը երկրի երիտասարդությանը համոզում է` «եթե Շուշին հայկական լիներ, ապա այդքան վատ վիճակում պարզապես չէր կարող լինել»: Մայրաքաղաք Բաքվում ելույթ ունենալով Երիտասարդության համաժողովի շրջանակներում ու անդրադառնալով իր իսկ կողմից Ադրբեջանի մշակութային մայրաքաղաք հռչակված հայկական Շուշիին` նշել է, թե այն` մեզ` հայերիս համար միշտ էլ օտար քաղաք է եղել: «Եթե դա հայկական քաղաք էր, ապա ինչու է այն այսպիսի ողբերգական վիճակում: Ինչո՞ւ չեն բարեկարգել քաղաքը եւ ցամաքեցրել են բոլոր աղբյուրները»,- ասել է նա:
44-օրյա պատերազմից ու նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարությունից հետո Իլհամ Ալիեւը Շուշիի մի քանի անգամ է այցելել, հայոց բերդաքաղաքի ու նրա «ոչ բարվոք» վիճակի մասին խոսել քանիցս: Նախորդ տարվա հունվարի 27-ին, երբ Այդին Քերիմովին Շուշիի շրջանում հատուկ ներկայացուցիչ նշանակելու մասին հրամանագիր էր ստորագրել ու տեսահանդիպում անցկացրել նրա հետ, կրկին հեռտորական հարց էր բարձրացրել. «Եթե հայերն իրենցն էին համարում այս քաղաքը, ապա ինչո՞ւ 28 տարվա ընթացքում այստեղ ոչինչ չստեղծեցին: Ինչո՞ւ չկարողացան փրկել Շուշայի պատմական հուշարձանները: Բոլոր աղբյուրները չորացել են: Յուրաքանչյուր թաղամասում աղբյուր կար. այսօր դրանցից ոչ մեկում ջուր չկա: Պատմական բոլոր հուշարձանները ոչնչացված են: Եթե դա հայկական քաղաք է, ապա ինչո՞ւ էիք այն հողին հավասարեցրել»:
Ադրբեջանի նախագահի այսօրինակ հայտարարությունները, վստահաբար, ապագայում դեռ շատ են լինելու: Հակառակորդը մեր մասին դրականորեն դժվար թե արտահայտվի, ինչքան էլ այժմ հայրենի իշխանությունը փորձի համոզել, թե մեզ սպանող ադրբեջանցին կարող է մեր բարեկամը լինել: Տարօրինակ, զայրացնող ու հունից հանող են Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի` Շուշիի մասին հակահայ հայտարարությունները: Նա, հիշեցնենք, մոտ մեկ տարի առաջ Ազգային ժողովի բարձր ամբիոնից հայտարարել էր, թե «Շուշին եթե ծախել են, ապա ծախել են վերջին 30 տարվա ընթացքում, որովհետեւ Շուշին մի հատ դժբախտ, դժգույն քաղաք էր, մեզ պե՞տք էր Շուշին: Բա եթե պետք էր, ինչո՞ւ էր այդ վիճակում»:
Թե անցնող երեք տասնամյակում Հայաստանի իշխանություններն ինչ են արել կամ չեն արել Շուշիում, հակառակորդն, իհարկե, կարող է հարցականի տակ դնել, բայց երբ նույն բանն անում է մեր երկրի առաջնորդը, պարզապես նվաստացնում է մեզ: Ալիեւը, նման հայտարարություններ անելով, իհարկե, գլուխը պատին է տալիս, քանզի նոր մզկիթներ չկառուցելը (դեռ մի բան էլ եղածն ենք վերակառուցել) դեռ չի նշանակում, թե Շուշիում նոր շինություններ վեր չեն խոյացել կամ ենթկառուցվածքները զարգացած չեն եղել: Ադրբեջանցին, այո, նույն է, նա չի փոխվել, չի էլ փոխվելու, ցավոք, այդ պարզ աքսիոմն իշխանության վերին էշելոններում չեն հասկանում: Դեռ ավելին` ադրբեջանական կեղծ քարոզչամեքենայի ջրաղացին ջուր են լցնում ու խոսում խաղաղասիրության եւ թուրքի հետ հարեւանություն անելու մասին:
Շուշին դժբախտ ու դժգույն համարելուց զատ` Փաշինյանը հարցականի տակ էր դնում նաեւ Շուշիի հայկականությունն` ասելով, թե «90 եւ ավելի տոկոս ադրբեջանական բնակչություն ունեցող Շուշին հայկակա՞ն է այդ կարգավիճակով»: Շուշիում ադրբեջանական համայնքը երբեք 90 եւ ավելի տոկոս չի կազմել: Ըստ 1979 թ-ի մարդահամարի` Շուշիում մոտ 80 տոկոս ադրբեջանցի է բնակվել: Բայց եթե անգամ Շուշիում բացառապես թուրքեր ապրեին` 100 տոկոսանոց համամասնությամբ, Շուշին շարունակելու էր հայկական մնալ այնպես, ինչպես հայկական է Վանը, Կարսը, Սասունն ու Իջեւանը: Բնավ չպիտի մոռանանք, որ 1920 թ.ին Շուշիում մոտ 20 հազար հայ է կոտորվել:
