Երեք անգամ էր սև թուղթ եկել, բայց նա տուն էր վերադարձել՝ հաղթական քոչարին Ռայխստագի պատերի ներքո պարած։ Հպարտանում էր՝ իր ազգանվան պարն էր պարել Բեռլինում, անունն՝ անմահացրել գրավված շենքի վրա։
Մոր մահից հետո հորաքույրն էր խնամակալության վերցրել, բայց Քոչարյան ազագանունից հրաժարվել տալ չէին կարողացել։ Խորթ մեր ձեռքին չէր նայել, հոր ընտանիքի հետ Սև Քարը չէր լքել, հայրենի գյուղում էր մնացել ու մինչև կյանքի վերջը Սևքարեցի Սաքոյի բնօրրանում ապրել։ Հիմա էլ գյուղի գերեազմանոցում է հայդուկի շիրմի հետ զրույց անում՝ աշխարհի ու մեր բռաչափ երկրի դարդուցավի մասին։
Նախորդ տարի էր՝ 6 զավակները նորից իրար գլխի էին հավաքվել՝ հոր մեկդարյա հոբելյանը տոնելու համար։ Անուշավան Քոչարյանի հարկի տակ նրա զավակների հետ մեկտեղ նաև մենք էինք՝ նրա եղբոր ընտանիքի ժառանգները։ Մայրս, նրա քույր-եղբայրները պատմեցին, հիշեցին եղելություններն ու դեպքերը և անցած-գնացածն իրարով տալուց հետո՝ պայմանավորվեցին՝ հաջորդ հանդիպմանը Հայրենական պատերազմի մասնակից Քոչարանց Անուշավանի օջախում հաղթանակի քոչարին պարել։
Սևակ Վարդումյան
