Վերջերս ծանոթացա մի երիտասարդ պոետի հետ: Անկեղծ ասած՝ իր տողերին վաղուց էի ծանոթ, և մտերմության մի ուրիշ զգացողություն պատեց, երբ անձնապես էլ ճանաչեցի: Համացանց կոչված հեղեղատը անդադար այսուայն կողմ է շփում թեև տարբեր, բայց միապաղաղության պորտալարով միմյանց ագուցված թույլ, անկշիռ և սառը տողեր: Ռաֆի գիրը շողում է: Շողում է, ինչպես ներժ ու պղինձի մեջ ոսկին:
… Տարբեր են Ռաֆի բանաստեղծական մոտեցումները: Տարբեր են թեմաներն ու դրանց պոետիկ «շապիկներ»-ը: Երբեմն տաղաչափական դասական կառույց, երբեմն հաճելիորեն խճճող յամբ ու քորեյ, երբեմն վարպետորեն գրված վերլիբր, ստեպ-ստեպ էլ պատճառահետևանքային դադարով հյուսված փիլիսոփայական նուրբ պատառիկներ: Այս ամենն ամբողջանում է Ռաֆ Բարաթյանի ինքնատիպ տաղանդով և իրեն հատուկ մեղեդով: Անպատեհ է այժմ թափանցել գրականագիտական թունդ թավուտները. դրա ժամանակն անպայման գալու է:
Առանձնապես ուզում եմ անդրադառնալ «Մեղայածես» ժողովածուին, որն իսկապես բանաստեղծական թանձր մշուշ է: Կարդում ես, կլանվում, խորանում պատկերների, տեսարանների, պոետական սքանչելի կտավի մեջ: Գրքում նոր գույներով են ի հայտ գալիս հայրենիքը, սերը, մայրը, կյանքը, երազն ու բույրը: Այնտեղ տողերը զերծ են կեղծ պաճուճանքից, ավելորդ սեթևեթանքից և շինծու խրթնաբանությունից:
Մեր օրերում իսկական պոետի, գրողի հանդիպելը, իրոք որ անբասիր ուրախություն է: Խոսքերիս վկայումը՝ ստորև.
«Լուսաբացները՝ հաց մորս ձեռքին…
Մթնշաղներն են թխում ինձ այսօր,
Ո՞ր բառով երգի հասկը ինձ օրոր.
Լուսաբացները՝ հաց մորս ձեռքին:
Էլ որտե՞ղ ցանի ցորենն իր հոգին,
Դրախտապանն եմ՝ իմ մի բուռ հողով.
Լուսաբացները՝ հաց մորս ձեռքին,
Մթնշաղներն են թխում ինձ այսօր…»
(«Մեղայածես» գրքից)
ՀԱՅԿ ՍԻՐՈՒՆՅԱՆ
