Իրականում առարկայի անվանափոխության որեւէ առաջարկ չի էլ եղել
Ազգային ժողովի «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանին ԿԳՄՍ նախարարությունից չեն տրամադրել ենթադրյալ այն մասնագետների, պատմաբանների անունները, որ, իբրեւ թե, առաջարկել են խմբագրել «Հայոց պատմություն» առարկայի անունն ու այն դարձնել «Հայաստանի պատմություն»: Մանուկյանը հարցման մեջ խնդրել էր հստակեցնել՝ ե՞րբ է նախարարությունը նման առաջարկ ստացել, տրամադրել դիմում-առաջարկի պատճենը, բանավորի դեպքում՝ տրամադրել դիմումատուների անուններն ու մասնագիտությունները: Ինչպես նաեւ հստակեցնել՝ ներկայացված առաջարակն արդյո՞ք դարձել է հանրային քննարկման նյութ, եթե այո, ապա դա ե՞րբ ու ի՞նչ ձեւաչափով է իրականացվել:
Պատգամավորի, որն, ի դեպ, գաղտնի տեղեկություններ ստանալու իրավունք ունի, հարցմանն ի պատասխան նախարարությունը բավական ցինիկ է արձագանքել՝ ասելով, թե ոչինչ չեն կարող տրամադրել, քանի որ այն հակասում է «Տեղեկատվության ազատության մասին» օրենքի դրույթներին:
«Ազգ»-ի հետ զրույցում պատգամավորը նշում է՝ տեղեկության մերժումը պետք է պարունակի կոնկրետ իրավական նորմի հղում: Այսինքն՝ ԿԳՄՍ-ն առնվազն պետք է նշի, թե հարցերից յուրաքանչյուրի պատասխան-տեղեկությունը ո՞ր օրենքի ո՞ր հոդվածով է խախտում մարդու անձնական եւ ընտանեկան կյանքի գաղտնիությունը:
– Նախարարությունից ասում են, թե, իբրեւ, մասնագետների՝ նախարարությանն ուղղված նամակի պատճենն ինձ տրամադրելով՝ «խախտվում է մարդու անձնական և ընտանեկան կյանքի գաղտնիությունը, այդ թվում՝ նամակագրության, հեռախոսային խոսակցությունների, փոստային, հեռագրական և այլ հաղորդումների գաղտնիությունը»: Այնինչ իմ հարցումն այն մասին էր, թե ի՞նչ մտավորականներ կամ ուսուցիչներ են դիմել նախարարություն, որ փոխվի առարկայի անունը: Այսինքն՝ ես ոչ թե առաջարկի բովանդակությունն եմ պահաջել, այլ առաջարկ անող անձանց անունները: Դրա գաղտնիությունը ո՞րն է:
– Ի՞նչ եք պատրաստվում անել, շարունակելո՞ւ եք պնդել, որ ԿԳՄՍ-ն տրամադրի այդ անձանց անունները կամ դիմումի պատճենը:
– Հարցումն, իհարկե, նորից եմ ուղարկել: Որքանով տեղյակ եմ, նմանատիպ հարցում ուղարկել են նաեւ տեղեկատվության ազատությամբ զբաղվող կազմակերպությունները: Սա «Տեղեկատվության ազատության մասին» օրենքի կոպտագույն չարաշահում եւ խախտում է: Ինչ վերաբերում է հարցին, թե ինչո՞ւ է այսպես արվում, ապա միայն կարող եմ ենթադրել, որ ոչ թե ինչ-որ մտավորականներ կամ ուսուցիչներ նամակ են ուղարկել նախարարություն, այլ ինչի են Ստալինի ժամանակների նման աշախատվոր կոլեկտիվի անունից են ինչ-ինչ քայլերի դիմում: Հատկանշական է մեկ հանգամանք, երբ նախագիծդ «e-draft» առցանց կայքում (Իրավական ակտերի նախագծերի միասնական հարթակ) դրվեց շրջանառության, քաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունը՝ 80-85 տոկոս, դրան դեմ էին քվեարկել: Ավելին՝ փոփոխության մասին որեւէ մեկը դրական չէր արտահայտվել: Բայց կարճ ժամանակ անց նախարարությունը, ըստ երեւույթին կանխելով դեպքերի՝ իրենց համար անցանկալի ընթացքը, սկսեց «լցոնումներ» անել, եւ կտրուկ ավելացան կողմերը: Իշխանությունը, ենթադրելի է, նախարարության աշխատակիցներին ստիպել էր մտնել եւ կողմ քվեարկել:
– Բայց ինչո՞ւ են խուսափում ասել՝ ով է նման առաջարկ արել:
– Նախարար Ժաննա Անդրեասյանն, իր ղեկավարած գերատեսչությանը ծիծաղելի վիճակում դնելով, ցանկանում է արդարացնել «շեֆի»՝ Նիկոլ Փաշինյանի հիմնազուրկ, արհեստական հայտարարությունները: Կասեք զավե՞շտ: Չեմ կարծում: Մի ամբողջ գերատեսչություն, նախարարություն, նախարարության իրավաբանական վարչություն, հասարակայնության հետ կապերի վարչություն, տեղեկատվություն տրամադրող լիազոր անձի դնում են հիմարագույն վիճակում, միայն թե արդարացնեն Փաշինյանի հայտարարությունը, թե «Հայոց պատմություն» առարկայի խորքային անվանափոխությունը ոչ թե իշխանությունն է նախաձեռնել, այլ մտավորականների եւ ուսուցիչների նախաձեռնությամբ է սկսվել:
Իրականում, ենթադրելի է, որ որեւէ նամակ էլ չի գնացել նախարարություն, չկա նման առաջարկի հեղինակ որեւէ մանկավարժ եւ պատմաբան, պարզապես փաշինյանական իշխանության ուրացման ծրագրի մի մասնիկն է, որի այս դրվագը ներկայացնում են իբր ժողովրդային պահանջի սոուսով:
ՍԵՎԱԿ ՎԱՐԴՈՒՄՅԱՆ
