RSS | FACEBOOK | NLA
ԼՐԱՀՈՍ | ԳԼԽԱՎՈՐ | ՄՇԱԿՈՒՅԹ | ԸՆՏՐԱՆԻ | ՈՐՈՆՈՒՄ | ԱՐԽԻՎ | ԹԵՄԱ | ՀԵՂԻՆԱԿՆԵՐ


«ԱԶԳ» ՇԱԲԱԹԱԹԵՐԹԻ ԸՆԹԵՐՑՈՂՆԵՐԻՆ. Սիրելի «ԱԶԳ»ականներ, այս օրերի համար ոչ անսպասելի հանգամանքների պատճառով, «ԱԶԳ» շաբաթաթերթի հունիսի 5-ի համարի նյութերը հրապարակվում են վաղը՝ 6 հունիսի առավոտից սովորական՝ azg.am ԼՐԱՀՈՍ հպման տակ, եւ, միաժամանակ, azgonline.am մեր կայքէջերում։ Գումարած թերթում լույս տեսած նյութերի հրապարակվում են նաեւ այլ հոդվածներ ու մեկ հարցազրույց, որոնք տեղի սղության պատճառով դուրս են մնացել թերթի էջերից։ Ապավինում ենք ընթերցողների ներողամտությանը՝ կամքից անկախ պատճառներով պատահած ուշացման համար։ Խմբագրություն

ԼՐԱՀՈՍ    |    «ԱԶԳ»-Ի ՎԵՐՋԻՆ ՀԱՄԱՐԸ
#012, 2018-03-30 > #013, 2018-04-06 > #014, 2018-04-13 > #015, 2018-04-20 > #016, 2018-04-27

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #14, 13-04-2018



ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ ԵՎ ԻՇԽԱՆՈՒԹՅՈՒՆ

Տեղադրվել է` 2018-04-13 11:30:25 (GMT +04:00)


Ընթերցված է` 3311, Տպվել է` 400, Ուղարկվել է էլ.փոստով` 0

ԹՎԱՑՅԱԼ ԱՊԱՏԻԱ

ՆԱԻՐ ՅԱՆ

Սովորական ապրիլի 9 է. Կիեւյան կամրջով սովորականի նման առօյա երթեւեկություն է: Մարզահամերգային համալիրի շրջակայքը մարդաշատ է, իսկ ոստիկանները սովորականից շատ են: Երթուղային տաքսու վարորդը մի հայացք գցեց համալիրի կողմն ու դարձավ ուղեւորներին. «Ժողովուրդ, թազա նախագահը երդվեց-պրծավ. 100 դրամը տալիս սուսուփուս իջնում եք. գոնե մի հատ ասեքՙ շնորհավոր»: Կողքին նստած միջին տարիքի տղամարդը վրա բերեց. «Ուստա ջան, ի՞նչ թազա նախագահ, մատրյոշկի սիստեմով կառուցված իշխանություն ունենքՙ մեկը մյուսի միջից է դուրս գալիս, բայց մեկ էՙ բոլորն էլ գլխավորի մեջ են հավաքված, գլխավորի մեջ են մտած էլի: ...Պահի, պահի, իջնեմ, ուստա ջան, դե թազա նախագահդ շնորհավոր»:

Վարորդն իրեն-իրեն շարունակեց. «Այ ախպեր, ես դպրոցում լավ չեմ սովորել, մի առարկա եմ սիրել մենակՙ մեր պատմությունը: Ու գիտեմ, որ թագավորական 4 դինաստիա ենք ունեցել: 5-րդն էլ մեր օրերում ստեղծվեց, մեր աչքի առաջ. վա՞տ է: Քանի՜ դար հետոՙ նոր դինաստիա. ժողովուրդ ջան, շնորհավոր հայոց թագավորական 5-րդ դինաստիա»: Վարորդի պատմական էքսկուրսը երթուղայինն աշխուժացրեց: Մարդիկ զսպված ժպիտ ու ծիծաղ փոխանակեցին: Վարորդը շարունակեց. «էն 4 դինաստիաներից խելքս էդքան էլ չի հասնում, բայց 5-րդի մասին մի բան հաստատ գիտեմՙ սրա սերմը ցանովի էՙ բազմամյա»: Ասաց, խոր հոգոց հանեց ու մինչեւ վերջին կանգառ էլ բան չխոսեց: Մի բան հստակ նկատելի էրՙ այն, ինչ կատարվում էր մարզահամերգային համալիրում, մարզահամերգային համալիրից դուրս գտնվող տարածքի, մթնոլորտի, կյանքի ու աշխարհի հետ ոչ օրգանական, ոչ անօրգանական որեւէ կապ չուներ: Մարդիկ Կիեւյանից այն կողմ նայում էին օտարվածի աչքերով:

Նոր նախագահ, վարչապետ, լուծարված կառավարություն, Ազգային Ժողով, Նիկոլ Փաշինյանի, մյուս ընդդիմադիր համարվողների ցույցեր ու բողոքներ. քաղաքական տարբեր շրջանակներում, նաեւ մտավորականության մեջ այս օրերի իրադարձությունները քննարկման, կարծիքների փոխանակման թեմա դարձան:

Դավիթ Գասպարյան (գրականագետ)- Քաղաքական փոփոխություններն այլեւս ժողովրդի մեջ փոփոխութունների հույսեր չեն ծնում: Երեխա, թե մեծՙ իրենց համար հստակեցրել ենՙ ամեն ինչ վերարտադրվում է: Ունենք նոր նախագահ, բայց երկրի իշխանությունները չեն փոխվում: Այդպես եղել է անկախությունից սկսած, այդպես շարունակվում է հիմա: Ինչքան էլ ասենք, թե պատերազմող, շրջափակված երկիր ենք, ինչքան էլ արդարացումների համար պատճառներ բռնենք, երկիրը գերակա խնդիրներ պիտի դրած լինի իր առջեւ: Նախՙ պետք է տնտեսություն ունենա, պետք է արտագաղթի դեմն առնի: Իսկ դրա համար պետք է ունենա ազգային ծրագիր: Դպրոցներ բացելու փոխարեն, դպրոցները փակում ենք, համայնքները շատացնելու փոխարեն, համայնքներ ենք միացնում: Մինչեւ մեր իշխանությունները դեմքով շուռ չգան դեպի ժողովուրդը, ոչինչ չի փոխվի: Մեր աննման ժողովրդին վայել չէ այս ապրելակերպը: Մի կողմում ծաղկող հարստություն, պալատներ, քաղաքական ռոմանտիզմ, մյուս կողմումՙ իրական թշվառություն, անկում, հուսահատություն, ամեն օր սահմանից ծանր լուրՙ զոհվել էՙ անուն-ազգանուն-հայրանուն, ցավակցում ենք: Ընդամենը: Մինչեւ ե՞րբ, ո՞վ պիտի պատասխան տա սրա համար:

Ռազմիկ Դավոյան (բանաստեղծ)- Անցած 10 տարիներին անուրանալի ձեռբերումներ ենք ունեցել: Սերժ Սարգսյանի ուշադրությունը գլխավորապես սեւեռած է եղել Հայաստանի միջազգային հեղինակության բարձրացմանն ու ճանաչմանը: Հայաստանը դարձավ ցեղասպանության դեմ պայքարի դրոշակակիր: Հռոմի Պապի պատարագն ահռելի երեւույթ էր, որ եղավ Սփյուռքի կրոնական կազմակերպությունների ու Սերժ Սարգսյանի նախաձեռնությամբ: Կազմավորվեց մեր բանակը, որ կարեւորագույն ձեռքբերում էր: Հրաշալի կարգախոս ունենցանքՙ ազգ-բանակ, հրաշալի է նաեւ այն, որ գյուղատնտեսությունը եւս մեր իշխանությունները հռչակել ենՙ որպես առաջնահերթություն: Սրանք իրագործելու համար մեխանիզմներ են պետք: Սերժ Սարգսյանն այսուհետեւ ունենալով ԱԺ-ի ընկերակցությունըՙ կարող է կառավարությունը կարգի բերել: Ես հավատում եմ եւ վստահում եմ:

Ֆերդինանտ Առաքելյան (քանդակագործ)- Իշխանության ու ժողովրդի մեջ կարմիր գիծ է քաշվելՙ անջրպետ: Ժողովուրդը պիտի սիրի իշխանությանը, իշխանությունը պետք է սիրի ժողովրդին. սա ամենակարեւոր նախապայմանն է: Ահագնանում է արտագաղթը. իսկ ինչո՞ւ են մարդիկ արտագաղթում, որովեհեւ աշխատանք չունեն: Բայց պիտի հույս ունենանք, որ իշխանության օղակում տեղի ունեցող փոփոխությունները պետք է դրական փոփոխություններ բերեն. հույս ունենանք, որովհետեւ սրանից վատ այլեւ չի կարող լինել: Ոչ մի բարդ բան չկա, որ մեր երկիրն իդեալական դառնա. ունենք աշխատասեր ժողովուրդ, ղեկավարները պետք է լավը լինեն ու վերջ:

Սարգիս Բաղդասարյան (ուսանող)- Ես Ռուսաստանում եմ ծնվել: Ինչո՞ւ եմ ծննդավայրս նշում, որովհետեւ 90-ականներին հայրս ու մայրս ամուսնացել են, մեկնել Ռուսաստանՙ արտագնա աշխատանքի. այնտեղ էլ ես ու քույրս ծնվել ենք: Հետո մորս հետ տեղափոխվել ենք Հայաստան, հայրս էլի մնացել է Ռուսաստանում: Ես Լոռիից եմ. մեր գյուղում համարյա մարդ չկա, մենակ ծերերն են մնացել: Գյուղն էլ Վրաստանին կպած է, եթե դատարկվի, վրացիներն են տիրանալու գյուղին էլ, մեր եկեղեցուն էլ. առանց այդ էլ նրանք հայտարարում են, թե Քոբայրավանքը քաղկեդոնական է: Կասե՞քՙ ինչու ենք ես ու քույրս Ռուսատանում ծնվել: Կասե՞քՙ ինչու պետք է հայրս ու մայրս չարքաշ աշխատանքով մեզ Ռուսատանում պահեն, մինչեւ հիմա էլ ընտանիքս Ռուսաստանից ուղարկած փողերով ապրի, բայց ես հայկական բանակում ծառայեմ: Հորս ուղարկած փողերով տարեկան համարյա 1 միլիոն դրամ ուսման վարձ եմ փակում: Ուսումս ավարտեմ, գնալու եմ Ռուսաստանՙ հորս մոտ: Այս ամենը ձեզ պատմում եմ, որ վերջում ասեմՙ ինձ համար միեւնույն է, թե ով կլինի Հայաստանի նախագահը, ով կլինի վարչապետը: Ես քաղաքագիտություն եմ ուսանում ու քաղաքագիտության լեզվով ասածՙ մեր ժողովրդի քաղաքական դատապարտման վերջնագիրը ստորագրված է:

Էլեն Դավթյան (մանկապարտեզի դաստիարակչուհի)- Հիմա ինձ հարցնում եք, թե ինչ կարծիք ունեմ մեր երկրի իշխանական թեւում կատարվող փոփոխությունների մասին. ասեմՙ շատ չեմ հետաքրքրվում քաղաքականությամբ: Նոր նախագահի հետ մեծ հույսեր չեմ կապում, որովհետեւ որքան գիտեմ, նա Սերժ Սարգսյանի մարդն է, բնական է, նրան էլ պիտի լսի ու ենթարկվի: Իսկ ընդհանրապես ապագայի, ավելի ճիշտՙ լավ ապագայի հետ առանձնապես հույսեր չեմ կապում: Երեխաներս դրսում են, ես ու ամուսինս էլ աշխատում-ապրում ենք: Այ եթե երեխեքս այստեղ լինեին, ես այսքան հանգիստ չէի խոսի: Մի բան ասեմ. մանկապարտեզը մեր երկրի մանրակերտն է: Գիտե՞քՙ օրական քանի՜-քանի աննորմալ պատմություններ ենք լսում երեխաներիցՙ իրենց ընտանիքների մասին: Բաժանություններն են շատացել, երեխաների հայրերը երկրում չեն, ծայրահեղ աղքատ ու շատ հարուստ ընտանիքներ կան: Պատկերացնո՞ւմ եքՙ երեխաներ ունենք, որոնք մանկապարտեզում են տաք ճաշ ուտում, շաբաթ-կիրակի սոված են մնում: Էլ ի՞նչ ասեմ սրանից ավել:

Նկարիչ , որն իր անուն-ազգանունը չասաց- Ոչ թե վախենում եմ, դրա համար չեմ անունս ասում, այլ անդեմ, աննկարագիր մարդ եմ դարձել: Չնկարել չեմ կարող. ձեռքերս այրվում, քոր են գալիս, երբ չեմ նկարում: Բայց այն էլ ասեմ, որ մեր երկրում ամենաողբերգական վիճակում նկարիչներն են հայտնվել: Գրողի գիրքը շատ-քիչ վաճառվում է, դերասանը մեկումեջ գործ ունի, ռեժիսորն էլ. շատ վատ վիճակում են նաեւ կոմպոզիտորները: Մեր գործերը չեն առնում: Վերջին նկարս 10 տարի առաջ եմ վաճառել: Տղաս ու հարսս որ դրսից չօգնեն, ազնվությամբ եմ ասումՙ սովամահ կլինեմ: Ինչ որ մեր երկրում կատարվում է, այս անպատժելիության, անարխիայի մեղավորը մենք ենք, մեկըՙ ես: Ժամանակին, երբ ընդդիմությունն ընդդիմության նման էր ու ոտքի էր հանում ժողովրդին, չմիավորվեցինք, հիմա էսօրվա ընդդիմությունը եթե փայտով ինձ տանիցս հանի, միտինգի տանի, չեմ գնա: Որովհետեւ գիտեմ, որ դերասանություն են անում. բոլորն էլ իշխանությունների գրպանից են դուրս եկել: Աչքս էլ չեմ ճպպացրել, թե ով կլինի Հայաստանի նախագահը, վարչապետը, կառավարության կազմում ովքեր կլինեն: Ամեն բան վերջացել է, հույս ունենալու համար հույս էլ չունենք ախր:

Արթուր Ապրեսյան (համակարգչային օպերատոր)- Այսօր կարդացի, որ Արտաշես Գեղամյանը նոր նախագահի երդման օրն անվանել է սուրբ օր: Ասել է, որ սուրբ է նաեւ այն օրը, երբ ԱԺ-ը Սերժ Սարգսյանին վարչապետ կընտրի: Աշխատանքի տեղը կարդացինք, ահագին ծիծաղեցինք, բայց իրականում լաց լինելու բան է: Ժամանակին Գեղամյանը մոլի ընդդիմադիր էր, կուրծք էր ծեծում, ամբիոններից իշխանությունների ալան-թալանի մասին վկայող խոսուն թվեր ասում: Գիտե՞ք ինչն է սարսափելի, որ մարդիկ խոսելու, բողոքելու, պայքարելու, ընդդիմանալու ցանկություն չունեն: Ապատիայի մեջ են, մի տեսակ ընդարմացած, լուռ, անկենդան, անժպիտ: Բոլորը բացակա են: 2,5 միլիոն մարդ իր երկրում է, բայց բացակա, հայացքըՙ դուրս: Բողոքելու, չլռելու իմաստ չեն տեսնում. միեւնույն է, ոչինչ չի փոխվելու, էլ ինչի՞ համար խոսեն ու բողոքեն: Գիտեինք, որ ընտրություններն էլ են ձեւական, կեղծված: Բայց ժողովուրդը ինչ-որ տեղ, ինչ-որ պահի իրեն կարեւորված էր զգումՙ թեկուզ որպես ընտրազանգված: Ձեւական ընտրություններն էլ օրենքով վերացրին, ժողովուրդն ո՞վ է, որ ձայնի իրավունք ունենա, նախագահ ընտրի: Մի խոսքովՙ մեր օդերը վերջնականապես փակել են, պլոմբն էլ վրան դրել: Չես ուզո՞ւմՙ բարի ճանապարհ: Էսքան բան:

Հասարակաության մեջ տիրող մթնոլորտը, տրամադրությունները միասեռ ու միատարր են: Ակներեւ էՙ նույն հասարակության ներսում ինչ-որ կուտակումներ են եռում: Միայն արտաքուստ է թվում, թե ժողովուրդը լուռ է, համակերպված ու հանդուրժող: Իրականում այսպես տրամաբանող, իր կյանքը, շրջապատը, երկիրն այսպես վերլուծող հասարակության համար ոչինչ էլ միեւնույն չէ: Նա ուղղակի սպասում էՙ մինչեւ ուր են ձգվելու իշխանության ձեռքերը, է՞լ ինչքան է բացվելու նրա ախորժակը, սեփական ժողովրդի հանդեպ ատելությունն ու արհամարհանքն ուր են հասնելու:

 
 

«ԱԶԳ» ՕՐԱԹԵՐԹ #14, 13-04-2018

Հայկական էկեկտրոնային գրքերի և աուդիոգրքերի ամենամեծ թվային գրադարան

ԱԶԳ-Ը ԱՌԱՋԱՐԿՈՒՄ Է ԳՐԱՀՐԱՏԱՐԱԿՉԱԿԱՆ ԾԱՌԱՅՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԱԶԴԱԳԻՐ